Doorgaan naar hoofdcontent

Scribbles is nog even bezig


Kermis
Ze loopt tussen de wagens
en pijpenstelen door,
het broertje aan haar hand
kijkt sip, alle kraampjes dicht,
botsauto's onder zeil, het
spookhuis enger dan voorheen,
de rups weer cocon.

Het meisje denkt: nu is het op zijn
mooist, maar ze zwijgt, want zo'n
kleine jongen kan nooit begrijpen
dat een verregende kermis zoiets is
als het boek nog in zijn folie,
een verhaal vóór het wordt verteld.

Kom, zegt ze, we gaan naar huis,
voor morgen is beter weer voorspeld.

Philip Hoorne

Via

Reacties

  1. Kan me voorstellen dat je er nog even mee bezig bent. Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @Astrid

    Daar hebben we alle vertrouwen in!
    Inderdaad succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. je hebt mij nieuwsgierig gemaakt gisteren... dus wel publiceren voor dinsdagavond 22.00 uur ;) Anders kan ik het pas over 3 weken lezen!
    Groetn
    Wies

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Haha,vervelend hè ;-) M'n weekend zit wat vol, maar maandag gaat zeker lukken. Ontdekte gister dat er technisch zwaar iets fout ging, waardoor er veel (vloekende)herstelwerkzaamheden moesten plaatsvinden. Speciaal voor jou ga ik vaart maken. Kun je er nog van nagenieten als je op die olifanten zit!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi, na wat surfen op het net kwam ik bij jouw blog uit. Ziet er heel goed uit. Ik werk ook bij een bibliotheek en vind het interessant wat je hier doet.
    Succes!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi Astrid, ik wil je graag een email sturen over onze nieuwste theatervoorstelling voor jongeren over internet. Kun jij mij mailen op marieke@tgplayback.nl?

    Dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. @Erna: Bedankt voor je complimenten, ik blijf zeker m'n best doen.

    @Marieke: Ik ben benieuwd!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...