Astrids Scribbles

Ter afsluiting van een feestelijk familieweekend in het sfeervolle Twente nestelen we ons in een eetgelegenheid in het hart van Ootmarsum. Ook zo'n sprookjesdorp. Bij zonnig weer dan... Wachtend op de verse erwtensoep valt ons oog op de gezellige fotomuur. Lekker rommelig, lekker zwartwit, typische oudlandelijke taferelen. Op dat ene moderne stelletje rechts bovenin na dan, dat valt een beetje uit de toon. Oh wacht, ze hangen er twee keer tussen, alleen is die tweede gekanteld, wat suf. Hé verhip, daar hangen ze weer. En daar nog een keer... We tellen uiteindelijk negen fotolijstjes waarvan de verkoopfoto nog vervangen moet worden. Gelukkig waren ze wel zo slim het beschermplastic er eerst af te halen. Dus, heb je nog een leuke Twentse zwartwit foto liggen? Help ze even en mail hem aan info@plaske.nl :-)

Na een lange vergaderdag in Den Haag zoek ik moe maar voldaan m’n plekje in de trein. De stilte-coupé natuurlijk, voor zover andere reizigers dat ook kunnen opbrengen. Van een afstandje zie ik twee mannen zitten, druk gesticulerend. Oké, zo’n reis, denk ik gelijk. Ik zal wel weer moeten ingrijpen. Totdat ik de coupé binnen kom, in een oorverdovende stilte. Ik grinnik als ik zie hoe dat kan. En speel heel even met het idee om als flauwe grap aan de mannen te vragen of ze alsjeblieft iets zachter willen gebarentalen!

Vrijdagavond. Tijd om m'n boeltje weer te pakken voor een weekend bij een lief gezinnetje. Dit keer neem ik niet alleen kleren mee, maar ook een aanvulling op m'n voorraad Vreemd Voedsel. Uit de categorie Gezond, u weet wel. Ik ben wat later dan normaal, de kleinste slaapt, de eerste tv-ronde zit er al op. Terwijl de tienerdochter de versnaperingen verzorgt, kom ik met m'n voorraad de keuken in om alles netjes op te bergen. "Wat is dát?", vraagt ze geschrokken. "Nou, dit zijn cranberries, dit zijn vijgen en dit zijn dadels!" "Oh..., en dit zijn chips", zegt ze opvoedkundig. Het wordt weer een gezellig weekend.

En dan zie je ineens voor je wat je al die tijd niet zo slim aanpakt. Waardoor het leven - in al z'n grote en kleine facetten - vaak aanvoelt alsof het niet past. Alsof je overal tegen moet duwen, of aan trekken. Zo'n beeldend inzicht verdient het om heel tastbaar aanwezig te zijn. Al was het maar als geheugensteuntje voor als het weer een keertje tegenzit. En als je dan ook nog een hele esthetisch mooie, opgeruimd praktische en milieu verantwoorde uitvoering vindt... Dan ben je dus even heel blij met jezelf. En vallen alle blokjes logisch op hun plek. Om Shanti

Vakantietijd. Bijzondere tijd. Veel tijd samen en ook ieder z'n tijd voor zichzelf. Een tijd om een beetje buiten de tijd te leven. Toch ben ik aangenaam verrast als de jongste naast me komt zitten en met een stalen gezicht vraagt: "Zeg Astrid, mag ik morgen om vijf uur op staan en dan ontbijten met chips?" Gelukkig is dit een typisch 'daarvoor moet je bij je vader zijn' gevalletje. Maar voordat ik haar doorstuur doe ik nog wel een poging tot een vrouwen-onder-elkaar gesprek. Want waarom zou je überhaupt om vijf uur op willen staan en ontbijten met chips?! "Nou", zegt ze even serieus, "dan zit de vijf in de klok, borreltijd dus, en dan mag ik chips." Je moet zó uitkijken met wat je zegt...

Het waren weer mooie dagen. Vijf monniken uit het Sera Jey klooster in India bezochten de Zwanenhof in Zenderen om daar hun bijzondere zandmandala te leggen. Alles wordt volgens strenge regels gelegd. De opleiding om dit te mogen doen is zwaar. En dan zijn ze maanden van huis voor een Europese Tour of Compassion & Harmony . Overal waar ze komen leggen ze in 4-5 dagen een zandmandala zoals deze. Of één van de 1000 andere die ze in hun repertoire hebben. Ze mogen wel wat variëren in kleur, maar zeker niet in lijnen. Als daarin ergens iets fout gaat, is het geen echte mandala. Kijken hoe ze dit maken is al bijna net zo meditatief als het maken zelf. En het ritueel vernietigen na afloop doet altijd een beetje pijn. Maar ja, alles is vergankelijk, dat is hun boodschap. Ik heb weer genoten van hun aanwezigheid, hun bijzondere chanten en natuurlijk van hun verhalen en humor. Want het is ook gewoon gezellig! Het is mooi om te zien hoe ze alles dat komt nemen zoals het komt. Ze li...

Aan het eind van een hectische, rommelige werkdag staat er ineens een kereltje aan m'n bureau. Uit de categorie blonde stekeltjes en guitig brilletje. "Mevrouw, wilt u kinderpostzegels kopen?" "Nou ja zeg, waar kom jij ineens vandaan?", want het was echt alsof hij plots verschijnselde. "Van m'n moeder", zegt hij, alsof dat alles verklaart. "Oh, die van de krant!", want ik weet dat die journaliste aan de overkant van de gang haar kinderen wel eens meeneemt naar de redactie. "Nou, dat heb jij dan slim bekeken jongen. Jij denkt, ik ga lekker mee naar het werk van m'n moeder en daar ga ik eens even wat mensen aan de jas trekken!" "Ja", zegt hij, terwijl hij een ingewikkeld gevouwen boekje tevoorschijn haalt. "Dat staat hier als één van de tips". Hij doet daarna echt vreselijk z'n best om die tip terug te vinden, maar ik ben allang om. Een guitig kereltje, dat zo makkelijk mijn wereld binne...

Omdat ik het laag overvliegende vliegtuiggebrom in m'n luchtcirculatiesysteem zat ben, laat ik eindelijk een monteur komen. "Je bent te vroeg", zeg ik blij, als hij een kwartier voor de tijd aanbelt. De toon is gezet als hij even zo vrolijk weer omdraait om weg te gaan. Niet veel later hangt hij boven de motor, die inderdaad wel een opknappertje kan gebruiken. Om het allemaal wat beter te zien haalt hij een fel wit lampje uit één van z'n volle zakken en bindt het met een elastiek om z'n voorhoofd. Al glunderend, "want hier ben ik wel mee getrouwd!" "Nou, daar zullen ze thuis blij mee zijn", glunder ik mee. "Ja zeker, maar daar heb ik deze voor", waarna hij even aan het knopje friemelt. Als hij zich naar me toe draait schijnt er een feestelijk rood licht tussen z'n pretogen. "Voor de kerstdagen!" Het wordt een gezellig half uurtje. En ja, het vliegtuig is veilig geland.

Na een bijzondere stilteretraite rijd ik ergens tussen Brussel en thuis. Centrum Zijnsoriëntatie heeft opnieuw haar kwaliteiten bewezen en Rosario heeft onze innerlijke mens opnieuw geïnspireerd. De eerste stressvolle drie kwartier van de reis begin ik langzaam te vergeten. Het gevoel van vertraagd zijn en het open staan van alle zintuigen komen weer terug. Geen muziek, keurig op of onder de maximum snelheid, ik hoor, voel en ruik het asfalt gestaag onder me doortrekken. Dan druppelen de herinneringen weer aan m'n geestesoog voorbij. Een paar mooie ervaringen tijdens de meditaties. De oorverdovende stilte. Afgewisseld met 'pijnlijke' maaimachines, buurtkinderen en Het Dorpsfeest. De gedeelde lach en traan en de kracht van puur contact in stilte. Maar wat dit jaar ook in m'n kofferbak mee naar huis reist is een soort retraite-blues. Omdat ik nu al meen te weten dat ik uiteindelijk ga falen in het integreren van de handvatten, die aangereikt zijn, in m'n dagel...

Ik ben in de loop van de tijd verschillende koosnamen gaan gebruiken voor de jongste van het kinderstel. Als je acht bent, dan mag dat nog. Prinses, jonge dame, monster, het hangt een beetje van de situatie af. En ach, ze luistert toch wel. Wanneer ze deze zondag weer gezellig vroeg - maar keurig volgens afspraak - tussen ons in kruipt, verwelkom ik haar met een nog wat slaperig: "Ha Moppie". Wat ze fris en helder beantwoordt met: "Hallo Raadsel!" Oké, ik ben wakker :-)

Ter afsluiting van een vermoeiende week lopen we de Grote Kerk in voor een bijzondere voorstelling van m'n Grote Held. Het is mooi om te voelen dat de avond al gelijk een andere kleur krijgt als ik door die Grote Deur de andere omgeving in loop. De voorstelling is eigenlijk al gelijk begonnen. Hoe groot is het contrast met de twee platte dames die op hoge poten de kerk juist verlaten. In onvervalst Twents brengen ze elkaar en wie het horen wil op de hoogte van hun verontwaardiging. "Wát? Zóo duur? Nou, dat mot dan zeker wel gòld wezen wat daor spölt!" Goud? Ja, Bart Moeyaert. Met het Nederlands Blazers Ensemble. En dat speelde Hemels .

Even wat boodschapjes op Tweede Paasdag wordt een spannende onderneming. Wachtend bij het voetgangerslicht hoor ik achter me een rare klap. Een oudere man ligt onder z'n nog oudere fiets op het asfalt. Terwijl mensen voorbij lopen en z'n metgezel het ook nog eens aankijkt en vraagt 'wat doe je nou?!' besluit ik hem toch maar even overeind te helpen. Z'n huid en haar verraden vele liters alcohol en pakjes zware shag, maar ik ruik niks verdachts. "Gaat het een beetje?", vraag ik als hij weer naast z'n fiets staat. "Ja hoor", zegt hij. "Fiets nog heel?" "Ja hoor." "Hoofd nog heel?" "Ja hoor." "Ziel nog heel?" "Nou, dat weet ik niet", lacht hij een beetje. M'n stoplicht is ondertussen een paar keer groen en rood geweest en met een schuin oog op het gammele stel zet ik m'n tocht richting buurtsuper voort. Een half uurtje later sta ik met een volle tas voor de lift. ...