Doorgaan naar hoofdcontent

Om eeuwig te koesteren

De macht van de media is enorm. Als je wilt weten hoe een samenleving eruit ziet, hoe het gesteld is met de mensheid, moet je gewoon de tv aanzetten. Wat krijgen we te zien? Wat wordt ons verteld? Dat we het schríft bewaren is evident, maar pas sinds kort zijn we ons ook bewust van de waarde van het beeld. Dus dat enorme archief wordt nu met man en macht gedigitaliseerd en opgeslagen. Godzijdank. Wie zich wil verliezen in de geschiedenis van onze samenleving moet beslist een dagje naar Beeld & Geluid. De website is al een hele belevenis, maar het gebouw en alles wat je in de Experience kunt beleven zijn een hoog staaltje cultureel erfgoed.

De macht van kennis is (hopelijk) even groot. Ik koester de illusie dat de bibliotheek dé plek is waar dat soort kennis verzameld wordt. Een plek die mensen inspireert, die schrijvers, kunstenaars en filosofen voedt, die talenten ontplooit, die ruimte biedt voor bezinning en reflexie. Voor iedereen, op alle niveau's. Ook een spiegel van de samenleving dus, net als Beeld & Geluid. Bibliotheken zouden eenzelfde soort Experience moeten bieden. Bij het binnenstappen van 'onze' OBAmsterdam voelde ik dat zo'n plek ook echt bestaat. En ik dacht aan dat mooie citaat dat ik onlangs tegenkwam:
The library is not a shrine for the worship of books. It is not a temple where literary incense must be burned or where one's devotion to the bound book is expressed in ritual. A library, to modify the famous metaphor of Socrates, should be the delivery room for the birth of ideas – a place where history comes to life.
Norman Cousins
Zeven dag per week open, van 10 tot 10. Voor mensen die zich willen laten inspireren, die een plek zoeken om te werken, te lezen, om van het uitzicht te genieten of gewoon te genieten. Ja, dan is dat gebouw dé plek om te zijn. Daar worden ideeën geboren en komt de geschiedenis tot leven.

De macht van voedsel is ook niet te onderschatten. Bij Jamie Olivers Fifteen word je vreselijk verwend, maar de prijs is hoog. Leermoment: het bordje hoeft niet perse leeg. Gelukkig had ik 2 uur de tijd om alle indrukken en calorieën van de dag te laten zakken. Dat was nodig! Bedankt Bieb, voor een indrukwekkende dag.


Reacties

  1. Als julie nog een keer een dagje weggaan moet je eens naar de bieb van Kazachstan gaan, zeer indrukwekkend! Die van de Cushing Academy beter links laten liggen; de schok zou wel eens te groot kunnen zijn, check.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En als we ons een beetje inzetten worden alle bibliotheken zulke fijne plekken.

    Wat heeft Norman Cousins het mooi verwoord: The library is not a shrine for the worship of books.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @Eazy: Imposant! Ik geef het door voor ons 100-jarig jubileum ;-)
    Cushing was al gespot. Ondanks alle digitale 'boeken' geloof ik nog steeds in de sfeer van een bibliotheek. Niet perse één van stilte en stoffigheid, maar er is iets magisch aan omringd worden door fysieke boekbanden waar een zaal vol computers of ebooks niet aan kan tippen.

    @Sofie: We doen ons best! En ja, er zitten veel mooie elementen in het citaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi stuk, Scribbles.

    Weet je dat ik als ik in een buitenlandse stad ben altijd een bibliotheek probeer op te zoeken.
    Gewoon om die sfeer op te snuiven, tot rust te komen, ideeen op te doen. Elke bibliotheek is anders, en toch, waar ook ter wereld, tegelijkertijd vertrouwd.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @Hetty; Herkenbaar! En vaak zijn juist de kleintjes het leukst. Maar zo'n wereldstadbibliotheek heeft toch ook wel wat.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Waar verhalen verweven

Ik ben nu zo'n drie maanden werkzaam in opdracht van Willem. Hart voor levensvragen en heb al met vele zorgvragers kennis mogen maken. De variëteit aan ontmoetingen is groot. Met leeftijden tussen de 50 en 90 jaar. Sommigen te jong voor hun laatste levensfase of zelfs inmiddels al overleden, anderen oud en juist levensmoe. De één vindt mij een door een wonder gezonden engel, omdat ik zo goed kan luisteren en echt lijk te begrijpen. De ander laat na één gesprek weten dat dit niks voor haar is. Maar de overeenkomst tussen alle gevallen is een grote waarom -vraag die tussen ons in hangt. Waarom ik, waarom nu, waarom zo, waarom niet... Wat ik bijzonder vind, is de ontdekking dat ik in gesprekken vaak kan terugvallen op mijn eigen bronnen van inspiratie en verdieping: muziek en boeken. In de eerste woonkamer waar ik binnenstapte liep ik bijna een cello omver. Mevrouw speelde al haar hele leven, ondanks dat ze nu in een rolstoel zit. Ik kon haar zelfs aan een nieuwe lessenaar helpen, zo...