Doorgaan naar hoofdcontent

Beroemd


Donderdag las ik in Vijf bijlen één van de kortste ZKV's van A.L. Snijders:
25.10.2008 BEROEMD
Mijn kleindochter (17) is trots op mij omdat ik boeken schrijf. Zij vraagt aan haar lerares Nederlandse taal- en letterkunde of zij een boek van A.L. Snijders op haar lijst mag zetten. Dat mag niet, want de lerares vindt dat er alleen beroemde schrijvers op de lijst mogen.
Vrijdag hoorde ik A.L. Snijders op de radio in De Ochtend van 4 (te horen vanaf 01:47:40), waarin hij nu elke week een ZKV voordraagt. Hij vertelde op zijn eigen fijndroge manier hoe zijn leven na het winnen van de Constantijn Huygens-prijs was veranderd in een gekkenhuis. Honderden e-mails, tv-ploegjes voor de deur, elke dag een auto met bloemen. Daarna las hij een verhaaltje over piano's en spoken. Ik denk dat alle volgende trotse kleinkinderen gerust kunnen zijn, hun opa mag nu vast wel op de leeslijst.

(Jammer dat Radio4 de prijs toeschrijft aan A.J. Nijland, maar zijn ZKV-archief vind je hier.)

Foto: Vincent Menzel

Reacties

  1. Heel vreemd, ja: A.J Nijland? Ik zag hem, A.L.Snijders, bij De Wereld Draait Door gelukkig nog helemaal zichzelf zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @eazy: Bij dwdd, ja natuurlijk, nou dan ben je helemaal binnen! Niks of niemand zal hem van z'n suk brengen, gelukkig maar ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hier het fragment, toch nog zo'n 10 min. Het begint bij 5.35 min.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @eazy: aandoenlijk heerlijk, veel leuker nog dan toen bij Wim Brands in Boeken. En die eerste 5 minuten heb ik ook overleefd ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...