Astrids Scribbles

Tijdens mijn weekendje Yoga & Ayurveda in (best-wel-ver-weg) Domburg, komen we onder het eten te praten over stilte-retraites. Dat zorgt altijd voor wat ongemakkelijke hilariteit, zelfs in zo'n groep als deze. "Helemaal niet praten? Zóveel mediteren? Is dat nog leuk?" Nou, dat hangt een beetje af van welke vorm je kiest. Als kleine deskundige vertel ik dus over mijn ervaringen met een milde midweek met Kris en Tijn Touber en het strakkere programma van Centrum Zijnsoriëntatie. Ik vertel over het eeuwige-liefdespaar Kristijn, en hoe zij samen op een bijzondere manier fijne, 'begeleide' stiltes bieden. En ik deel mijn eigen vreugde die ik voelde tijdens de week in het Vlaamse klooster Rosario. Waar het stevige programma, in combinatie met de unieke plek en fantastische keuken, me veel goeds brachten. Genoeg om er dit jaar ( kan-niet-wachten ) weer naar terug te gaan. Nou, de groep was nog niet echt om, maar het klonk in elk geval beter dan tien uur mediter...

Mijn eetgewoontes leiden nog wel eens tot een kruisverhoor. Niet omdat ze zo raar zijn hoor, maar gewoon, omdat het soms afwijkt van de boterham-met-kaas of aardappel-boontjes-vlees. Zo heb ik een paar rituelen, die vooral kinderen best interessant vinden. Om de relatie niet gelijk op scherp te zetten, gebruik ik m'n gezonde portie zelfspot om uit te leggen dat warme mueslipap, gekookt water zonder thee en quinoasalade niet alleen lekker is, maar dat dat ook echt een verwennerij is. "Je moet goed voor jezelf zorgen", zeg ik dan altijd maar. Na een warme dag aan het water eindigen we bij de plaatselijke familie-eettent. Op de kaart veel pannenkoeken, flinke burgers en wat vlees-patat-salade schotels. Helemaal lekker, ik doe gezellig mee. En eerlijk, dit zijn echt hele goeie dikke frieten. Ik smul. Klinkt er ineens een wijsneus vanaf de andere kant van de tafel: "Zeg Astrid, waarom eet jij eigenlijk niet gezond?" Het is ook nooit goed...

De Pinkstermaandag verloopt zo loom als het weer. We kruipen van ontbijt, via wat bloggen en andere huiselijkheden naar de koffie. Dan klopt het vraagstuk van de lunch en de middag op de deur. Wat te doen? Naar buiten, een park, met een stokbroodje en een halfje witte wijn. Ja lekker, maar dat broodje moet nog gekocht worden, het leukste park is best nog wel even lopen en wat zegt de buienradar? Oei, code rood, over een uur ofzo. Het verlummelen van de ochtend maken we goed door snel wat knabbels, een dekentje, een plu én de koude witte in een rugzak te stoppen en naar een klein park in de buurt te lopen. Nog even dan. In de haast vergeten we mobiel (lees: buienradar) en horloge. We geven ons over en laten het smaken, de wijnroes slaat snel toe. Al genietend voelen we de benauwdheid stijgen en zien de lucht dichttrekken. We wachten op de wind. Die komt niet. Wel een eerste dikke druppel, gevolgd door twee en veel. En voor we het weten staan we onder de kleine plu tussen een gro...

Appie en ik zijn beste maatjes. Dus toen de nieuwe bonuskaart met persoonlijke bonusaanbiedingen ingevoerd werd, ben ik maar overstag gegaan. Ik weet dat Appie me zal gaan verleiden, maar ik weet ook dat ik niks koop dat ik niet nodig heb. Dus ach, ze weten toch al alles van me, kom maar op met die gepersonaliseerde korting! Dat gaat over het algemeen best heel aardig. Ik grijp wel eens mis, als ik over het hoofd zie dat Appie me hetzelfde product maar van hun eigen merk aanbiedt. Maar ja, dat risico hoort bij het vak van kortingshopper. Je moet wel het koppie erbij houden. Toch krab ik even over datzelfde koppie bij het ontvangen van m'n laatste bonusreeks. Want hoe ik ook zoek, de relatie tussen mijn dagelijkse boodschappen kan ik echt niet vinden. Oké, ik koop wel eens tiramisu, maar denkt Appie nu dat ik dan dus die chocomousse taart ook vast wel heel lekker vind? Ja, ik koop inderdaad wekelijks zachte geitenkaas en verse koriander, maar dat wil niet zeggen dat ik geitenk...

Hemelvaart, een dagje vrij. De zon laat zich nog niet echt zien, dus we relaxen ons door de ochtend. Op enig moment moet er toch wat beweging komen. Zou er nog iets leuks te doen zijn in de stad? Als professioneel informatiebemiddelaar stort ik me op Google. 'Hemelvaart Enschede Enter'. Ik scan over de lijst resultaten naar een leuke URL voor een middagje vermaak. Maar wat staat daar? Huh? Ik weet niet welke activiteit ik me hierbij moet voorstellen, of welke richting het opgaat in deze stad, maar eh... Geen Vibrators.nl... ik had me die reis naar de hemel toch iets anders voorgesteld. Oh wacht, je moet wel goed lezen, biebmuts. Green Vibrations.  Dat is gewoon een beetje lekkere muziek tot in de kleine uurtjes op het groene carillonveld van de universiteit. Logisch toch. En zo werd deze Babylonische leesverwarring ons eigen hoogtepunt van de dag.

"Mevrouw, mevrouw, kunt u me misschien even helpen?" Een kereltje van een jaar of 10 steekt half uit de telefooncel. Hij wenkt me en ik betrap mezelf erop dat ik op m'n hoede ben. Welke valstrik is hier uitgezet? Waar is z'n handlanger? Maar goed, doorlopen is ook niet erg yogi, dus ik ga kijken wat er scheelt. "Mevrouw, weet u misschien hoe dit werkt? Ik moet bellen, maar het lukt niet." Tja, hoe lang is het geleden dat u in een telefooncel stond? Ik zie de blauwe kast met ouderwetse zwarte hoorn, mét snoer. Ik zie de gleuf voor muntgeld en de grote metalen toetsen. Hoe moeilijk kan het zijn? Nou, best moeilijk dus! Er verschijnt een soort instructie op het scherm, maar die is zwak verlicht en floept steeds weg naar een andere instructie als je bijna klaar bent met lezen. Ik moet me ver naar binnen buigen om te helpen en verlies m'n aandacht voor wat er achter me gebeurt. Dat voelt weer net zo unheimisch als zijn eerste roep om hulp. Wat is dit t...

We hebben heel wat beleefd met die olijfboom. In vol ornaat kwam Boom zeven jaar geleden binnen, of eigenlijk, op het balkon. Boom verloor tot twee maal toe al z'n blad en zat ooit vol plakkerig spint. Krachtige korrels, supergif, een flinke snoeibeurt en liefdevolle verzorging gaven hem meerdere levens. Boom gaf er zelfs op het laatst olijven voor terug. Ja, onder zijn verzorgende handen deed hij het zeker beter dan onder de mijne. Maar die vruchtbare krachtsinspanning was hem waarschijnlijk net te veel. De bladeren begonnen weer te vallen. En kwamen niet meer terug. De laatste keer dat ik Boom zag, was het een zielig geraamte in een belachelijk grote pot. Ja, het leven met Boom was nooit saai. Daarom deed het zeer, maar was ik ook opgelucht toen ik onlangs de parkeergarage inreed en het gesnoeide geraamte, met de kluit in een vuilniszak, tegen de muur zag liggen. Wachtend op z'n nieuwe vriendin Auto, om haar te beschermen tegen de betonnen muur. 'Onze' olijfboom...

We luisteren deze zonnige zondag in een knus vogelpark naar het gezelligste jazzorkest van de stad. Tenminste, zo noemen ze zich. En dat ze lol hebben met elkaar, dat is wel te zien. Tijdens de pauze zoeken we die gezellige trompettist even op voor morele ondersteuning. We zitten met elkaar en een colaatje op een bankje achter het podium. De rest van 'de band' schuifelt voorbij, hier en daar worden wat losse opmerkingen gemaakt. Het is ontspannen. De drummer zorgt voor de meeste show, ook tijdens de pauze. Opeens vraagt dochterlief vanaf de hoek van het bankje: "zeg papa, zijn het hier allemaal van die grappenmakers, of zitten er ook normale mensen in het orkest?" Tja, zoals gezegd, de stemming zat er goed in, daar tussen de vogels!

Ik droom dat ik een bijzondere droom heb. Ik let goed op, want ik weet dat ik er iets mee moet als ik ontwaak. Zodra ik wakker ben, vertel ik de droom aan een vriendin en herhaal vrij scherp hoe het verhaal in elkaar zat. Wat zou het te betekenen hebben, welke boodschap zit hierin? Ze kan me niet verder helpen. Als ik echt wakker word, kan ik me alleen de ingewikkelde vorm nog herinneren. Het verhaal van die droom in de droom is vervlogen. Ik heb dat wel vaker, moeilijk doen in m'n slaap. Iemand enig idee welke boodschap hierin zit?