Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...
Erg mooi, dit. 6 1/2 minuut is in de digitale wereld een kleine eeuwigheid; ben benieuwd hoeveel er tot het eind hebben gekeken. Ik wel hoor ;-)
BeantwoordenVerwijderenEn ik! En Edwin zeker. Dat is al 3 ;-)
BeantwoordenVerwijderenEn ik, maar ik heb er dan ook tijd voor. En ben dubbelgemotiveerd (papiermaker). Mooie vondst.
BeantwoordenVerwijderenMooi AvA, ik wist niet dat je 'in het papier' zat ;-) Speciaal voor jou dan, dit filmpje!
BeantwoordenVerwijderen