Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...
Erg mooi, dit. 6 1/2 minuut is in de digitale wereld een kleine eeuwigheid; ben benieuwd hoeveel er tot het eind hebben gekeken. Ik wel hoor ;-)
BeantwoordenVerwijderenEn ik! En Edwin zeker. Dat is al 3 ;-)
BeantwoordenVerwijderenEn ik, maar ik heb er dan ook tijd voor. En ben dubbelgemotiveerd (papiermaker). Mooie vondst.
BeantwoordenVerwijderenMooi AvA, ik wist niet dat je 'in het papier' zat ;-) Speciaal voor jou dan, dit filmpje!
BeantwoordenVerwijderen