Doorgaan naar hoofdcontent

Hieperdepiep Hoezee

Scribbles wordt vandaag...


Reacties

  1. Moeten we de muisjes of de kaarsjes tellen -:) Van harte hoor

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ...wat is ze al groot geworden, hè ;-) Gefeliciteerd!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Al best oud voor een blog... Nog vele jaren! (Als je dat zelf wilt natuurlijk.)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gefeliciteerd! Ik lees graag je blog en blijf zo doorgaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gefeliciteerd! Zoals Barrie Stevens altijd zei: vooral doorgaan! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Gefeliciteerd en zorg dat er nog jaaaaren bij komen ok?

    BeantwoordenVerwijderen
  7. @Peter: Dank collega, je was er vroeg bij vandaag. Mis je me al? ;-)

    @diriwout: Jij mag de hageltjes tellen én spelen. De kleur is de toonhoogte, de lengte de toonduur. Succes!

    @eazy: Groot en sterk! Al een echte meid ;-) Dank.

    @schrijver: Ja, best knap hè. Maar je houdt het zelf ook al lang vol toch? Zolang het stroomt, stroomt het! Op naar de 3.

    @Petra: Bedankt, ik blijf m'n best doen!

    @Wilma: Ja, die was goed hè. En al veel ouder dan 2 jaar ;-) Bedankt.

    @Jouke: Dank, trouwe volger. Ik ga m'n best doen. Stof genoeg om over te schrijven inmiddels!

    @Henk: En bedankt, leuk dat je er nog bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Gefeli! Webgrrl is ook alweer bijna 2 :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. I congrat u lations! Volhouden zeg ik!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. @Natalie: Top! Hebben we straks dubbel feest ;-)

    @festina: Tweewerf dank!

    @Edwin: Thank u en U2!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...