Doorgaan naar hoofdcontent

Kompas


Oké, het aftellen is begonnen. Morgen reis ik al af naar de #b2d2012 om voor de troepen uit de stand van #dbos te helpen opbouwen. Bijna vier dagen ondergedompeld in het Zeeuwse hart en in een Abdij vol bibliotheekmensen. Ik ben dus bezig met de laatste voorbereidingen. Presentatie oefenen, laatste tools afwerken en alle communicatie en organisatie afstemmen met dat ijzersterke beursteam. Oh ja, en dan m'n koffertje volpakken met representatieve jurkjes voor praatje en partijen. Ik ben dus even van de wereld deze week.

En dan doe ik toch nog een laatste ontdekking tijdens dat aftellen. Want terwijl ik op de website zoek naar een compleet programmaoverzicht, word ik verwezen naar de Conference Compass. Een app [de ConPass, briljant] waarin alles te vinden is over deze conferentie. En waar je natuurlijk je eigen programma kunt samenstellen. Wie ik moet spreken, welke stands ik moet bezoeken, bij welke sessies ik moet zijn, dat soort dingen. Oh mai, wat een speelgoed.

Maar ik geef me over. Even de QR-code scannen, installeren en stoeien maar. Dus, na een half uurtje is Mijn programma gevuld met de verplichte en wenselijke onderdelen van deze 2daagse. Waarbij ik me wel wat onrustig afvraag of ik nu telkens een bliepje of anderssoortige melding ga krijgen. Die ik toch niet hoor of zie, omdat ik al veel teveel andere dingen hoor en zie. Zoals mensen, die met elkaar praten over waar ze nu naartoe zullen gaan en waar zich dat bevindt en wat er nog meer te zien en te doen is. Ik las ook dat er nog papieren programmaboekjes uitgedeeld worden, natuurlijk.

Nou ja, ik heb er weer een ervaring en speeltje bij. Maar ondertussen denk ik dat de realiteit van straks is dat ik vooral via mensen en papier m'n weg ga vinden op deze beurs. En daarna de app zal verwijderen, omdat m'n mobieltje trager lijkt te zijn geworden. Zoiets. Wat een bijzondere tijd is dit toch...

Reacties

Populaire scribble

Een tuimelende lemniscaat

"Weet je wat een oloide is?", vraagt m'n CERN-maatje in de pauze. Een wat? Nee dus. "Mooi!", zegt ze. En ze schuift me een klein doosje toe. Kadootje, als dank voor alles. Er valt een wonderlijk en zacht houten figuur in m'n hand. Ik moet aan een driedimensionale lemniscaat denken. Het voelt bijzonder, ligt lekker tussen palm en vingers en het maakt me gelijk stil. Wat is dit? "Een oloide", legt ze uit. "Dit staat symbool voor de verbinding tussen aarde en heelal. Door de vorm en de tuimelende omwenteling wordt onze eigen verbinding met de elementen aarde, water, vuur, lucht en ether aangeraakt en versterkt. En de vorm maakt de inwendige lemniscaat in je energetische lichaam wakker. Het helpt ook bij mediteren of in slaap komen." Serieus? Zoveel schoonheid in een stukje hout! Ze leert me dat Rudolf Steiner rond 1920 een oproep deed om de relatie tussen de 5 platonische vormen (de driedimensionale vormen die bestaan uit regelmatige veelhoe...