Doorgaan naar hoofdcontent

Kompas


Oké, het aftellen is begonnen. Morgen reis ik al af naar de #b2d2012 om voor de troepen uit de stand van #dbos te helpen opbouwen. Bijna vier dagen ondergedompeld in het Zeeuwse hart en in een Abdij vol bibliotheekmensen. Ik ben dus bezig met de laatste voorbereidingen. Presentatie oefenen, laatste tools afwerken en alle communicatie en organisatie afstemmen met dat ijzersterke beursteam. Oh ja, en dan m'n koffertje volpakken met representatieve jurkjes voor praatje en partijen. Ik ben dus even van de wereld deze week.

En dan doe ik toch nog een laatste ontdekking tijdens dat aftellen. Want terwijl ik op de website zoek naar een compleet programmaoverzicht, word ik verwezen naar de Conference Compass. Een app [de ConPass, briljant] waarin alles te vinden is over deze conferentie. En waar je natuurlijk je eigen programma kunt samenstellen. Wie ik moet spreken, welke stands ik moet bezoeken, bij welke sessies ik moet zijn, dat soort dingen. Oh mai, wat een speelgoed.

Maar ik geef me over. Even de QR-code scannen, installeren en stoeien maar. Dus, na een half uurtje is Mijn programma gevuld met de verplichte en wenselijke onderdelen van deze 2daagse. Waarbij ik me wel wat onrustig afvraag of ik nu telkens een bliepje of anderssoortige melding ga krijgen. Die ik toch niet hoor of zie, omdat ik al veel teveel andere dingen hoor en zie. Zoals mensen, die met elkaar praten over waar ze nu naartoe zullen gaan en waar zich dat bevindt en wat er nog meer te zien en te doen is. Ik las ook dat er nog papieren programmaboekjes uitgedeeld worden, natuurlijk.

Nou ja, ik heb er weer een ervaring en speeltje bij. Maar ondertussen denk ik dat de realiteit van straks is dat ik vooral via mensen en papier m'n weg ga vinden op deze beurs. En daarna de app zal verwijderen, omdat m'n mobieltje trager lijkt te zijn geworden. Zoiets. Wat een bijzondere tijd is dit toch...

Reacties

Populaire scribble

Blogkermis: over nut en noodzaak van kritisch lezen

Het is zover. De kermis is ingepakt, alle bezoekers zijn weer veilig thuisgekomen en Scribbles ruimt nog wat laatste puinresten weg. Bij de ingang van deze kermis stond een post over het gebruik van internet en 'klassieke' vakliteratuur als bron voor onderzoeksverslagen en werkstukken. En dat maakte dat het nogal druk werd bij de botsautootjes. Gezellig druk, dat wel. Volgens mij zijn we het over een aantal zaken snel eens: knippen-en-plakken is van alle tijden, internet is niet meer weg te denken en waarom zouden we dat ook willen, printmedia zijn niet per definitie betrouwbaarder, kritisch lezen moet je leren, ook ouderen vertrouwen soms blind op wat er op internet of in printmedia verschijnt. De reacties varieerden van conventioneel, origineel, vooruitstrevend tot ronduit verontwaardigd. Mijn inzet werd aan het eind zelfs vergeleken met de vroegere clichés over de bederfelijke invloed van strips. Ai, dat was natuurlijk niet de bedoeling geweest. En ik had toch echt het idee...