Doorgaan naar hoofdcontent

Tweeduizendtwaalf

Het jaar zit er bijna op. Er wordt weer flink teruggeblikt om me heen. Jaaroverzichten op blogs, jaaroverzichten in het nieuws. We hebben weer heel wat meegemaakt met elkaar.

Vorig jaar waagde ik me ook nog aan zo'n terugblik. Het jaar daarvoor nog mét een paar kleine statistieken. En eind 2009 nam ik zelfs elke maand even onder de loep. Maar nee, die moed breng ik nu niet meer op.

Dit jaar wilde ik maar eens afsluiten zoals het jaar voor mij is geweest: anders dan anders, kort maar krachtig.

Het was een jaar waarin ik voor het eerst echt even geen woorden had en een blogpauze hield. Een jaar waarin m'n scribbles vervolgens een andere toon en vorm kregen. Een jaar waarin ik de stilte opzocht, om weer muziek te kunnen laten klinken. Een jaar met de meeste kilometers voor m'n werk en de minste uren tussen m'n Hengelose collega's. Een jaar dat in vele tinten grijs begon, maar best heel kleurig eindigt.

Een jaar, kortom, dat me veel heeft gekost, maar uiteindelijk heel veel heeft gegeven. En wat mij betreft zet ik die lijn in het nieuwe jaar lekker door. Gewoon, omdat het me wel bevalt, en omdat je er veel minder voor hoef te 'doen' dan ik altijd dacht. Waarvoor dank, lief leven!

Reacties

  1. Voor jou: een eigenzinnig 2013 met puntmutsjes op jouw i gewenst

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Om jouw tekst totaal te negeren: ik wil ook zo'n trap! Kei fleurig! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat kan! Zorg dat je in een huis woont, ga naar de gamma, kies je kleuren en huppekee, aan de kwast! Succes ;)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Gewone mensen

Ik kom uit een sector waarin ik gewend was dezelfde vragen of opmerkingen te horen als ik vertelde wat ik deed. "Bibliotheek? Dan lees je dus heel veel! Zit daar nog toekomst in? Kun je daarvoor studeren dan?" En ook de aanname dat het in een bibliotheek stil moet zijn, is nog lang niet uitgestorven. Wie in een bibliotheek werkt, herkent dit zeker. Zo zal iedere beroepsgroep z'n stokpaardjes hebben als het gaat om reacties uit de samenleving. De psycholoog of psychiater hoort vaak: "Ik ben toch niet gek!" En bij de geestelijk verzorger is dat met stip op nummer 1: "Ik ben niet van de kerk." Ik gniffel wel eens om het feit dat ik dus weer in een beroepsgroep terecht ben gekomen waarin ik moet uitleggen - en verdedigen - wat ik doe.  Bij Willem. Hart voor Levensvragen  krijg ik een dame aan de lijn. Ze vertelt me haar situatie en dat ze er graag met iemand over zou praten. Of dat ook past. Ik leg haar uit hoe onze procedure werkt en dat er in ons netwerk...