Doorgaan naar hoofdcontent

Winterwens


En daarmee was vandaag de eerste echte, grijze, natte, winterkoude decemberdag. Waarop er hier en daar zelfs wat witte vlokken naar beneden dwarrelden. Bij de één wat meer dan bij de ander, zo te zien. Hier in het oosten mocht het geen naam hebben. Maar we hebben het wel gevoeld hoor. Warme-chocomel weer, met-z'n-allen-voor-de-openhaard weer, kacheltje-nog-wat-hoger weer. Dat soort weer.

Eerlijk gezegd, ik ben niet zo'n wintermens. Ik dartel liever zonder jas over straat, dat soort weer. Maar de knusheid en rode gloed van de winter, tja, die vind ik dan wel weer heel aanstekelijk. En dan ben ik dankbaar dat ik een knus huisje heb, waar de kachel nog een streepje hoger kan en waar ik zo nu en dan iets warms met lieve mensen kan delen. Want er zijn helaas nog genoeg zielen voor wie vandaag het zware seizoen ook weer goed voelbaar was. Voor hen steek ik vanavond een extra kaarsje aan.

© AP. Archieffoto

Reacties

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...