Astrids Scribbles

Na een retraite komt de buitenwereld altijd wat overweldigend binnen. De afzondering, de stilte, het emotionele proces maken je extra gevoelig, maar ook minder alert. Dat voel ik direct als ik na alle afscheidsknuffels in de auto stapt. M'n blik is zachter en reactievermogen een beetje vertraagd. Gelukkig hoeft er nooit zoveel onderweg, dus we nemen de tijd om al napratend naar huis te rijden. De blaas functioneert echter nog prima. We stoppen bij zo'n wegrestaurant dat er overal hetzelfde uit ziet. Ondanks dat, duurt het verbazend lang voordat we de toiletten gevonden hebben. We lachen erom. Dan starten we die bekende handeling: 50 cent in de machine, door het draaipoortje, reçu meenemen, om bij het afrekenen van koffie of snack je geld weer terug te krijgen. Maar er gebeurt dit keer niks als haar euro naar binnen valt. Stilte. Huh? "Out of order. No change", zien we ineens staan. Huh? En ons geld dan? Uiteindelijk vinden we de magische knop die de munt weer u...

De 'strijd' om de titel van De Beste begint met een interview en fotoshoot voor Bibliotheekblad. Het wordt een gezellige ochtend met mooie gedachten en inspirerende woorden van drie opperbeste genomineerden. De flow van dit feestje neem ik na afloop mee naar de boekwinkel aan de overkant. Om mezelf te trakteren op een tip van de redacteur. Soms moet dat even, gewoon omdat het kan. En er staat nog iets dat op m'n verlanglijstje. Iets dat drie vrienden me onlangs gaven als 'symbool' voor hoe zij mij zien en dat ik ter herinnering graag tastbaar wil maken. Rondlopend hoop ik een geschikte dingetjeswinkel tegen te komen. Maar dat wordt niks aan deze kant van de gracht. Op gevoel en met spijt in het hart schiet ik een onooglijk hoe-kom-ik-hier-verzeild- steegje in om de doorsteek naar het station te maken. Als ik ineens voor een etalage met dingetjes sta en het symbool zie, precies zoals het moet zijn. Wijsheid, gemoedsrust, spelend kind, innerlijk vlammetje, com...

Door een toevallige chat op facebook ontdek ik dat m'n rijbewijs - dat roze papiertje, kent u die nog? - verlopen is. Ik maak gelijk een afspraak op het Stadskantoor voor de volgende dag om 9.20 uur. Het is 9.05 als ik m'n afspraakticket print. Hebt u een pasfoto? Ja. Ik loop voor de zekerheid toch langs de fotograaf, om te vragen of die van vorig jaar oké is. Nee, er zit een schaduw naast m'n nek. Terwijl z'n collega puzzelt welk nummer als volgende aan de beurt is, zit ik al op de kruk. Even de pony opzij, klik, bril iets omhoog, klik, ja dat is hem. U mag hier pinnen mevrouw. In de grote hal, tussen alle balies, zitjes, beeldschermen en constant klingelende belletjes, probeer ik uit te vinden hoe dit werkt. En dan zie ik dat mijn nummer al is opgeroepen. Balie 9, zoekzoek, dat zal wel om de hoek na nummer 7 zijn dan... De jonge dame handelt alles vol automatisch af en heeft m'n nog warme pasfoto eerder gezien dan ik. Wat is uw adres? En mobiel? Dan sturen we...

Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...

Wachtend op perron 2 in de vroege ochtendspits vang ik gespreksflarden op van twee vrolijk babbelende mannen. Type middelbare forens. Ik verzink in m'n eigen gedachtewereld als ik de één hoor zeggen: "Je kent mijn visie hè? Ik vind dat je gewoon iedereen een diploma moet geven. En je pakt hem af als hij niet kan laten zien dat hij het waard is." Ach, dat is eigenlijk best een charmante visie, denk ik nog. Je gaat uit van vertrouwen, niet van toetsen en testen en stampen. Zoiets. Maar al mijmerend op het ritme van de rammelende trein komen er toch wel wat vragen naar boven. Want wanneer komt dan dat moment waarop die leerling 'gewoon' z'n diploma krijgt? Hoeveel jaren onderwijs moet hij dan minimaal hebben doorlopen? Met of zonder tentamens? Doen de cijfers er dan nog toe? En geldt dit alleen voor de middelbare school of ook een vervolgopleiding? Wanneer zou ik bijvoorbeeld m'n havo diploma niet meer waard zijn? Als ik géén vervolgopleiding was gaan d...

Veel te laat ontdekte ik de Hokjesman . Prachtige portretten van bevolkingsgroepen in onze samenleving, waar programmamakers Michael Schaap en Jurjen Blick dit jaar helaas net niet de Nipkowschijf mee wonnen. Met terugwerkende kracht bekijk ik alle drie de seizoenen, en daarna in de herhaling want ze blijven leuk. Zeker die over de professoren . Een kijkje in het Leidse universiteitsleven, van zowel studenten als wetenschappers. Of 'geleerden', zoals sommigen liever zeggen. Ik smul als ik een typische kluizenaarsprofessor hoor praten over de wetenschap als 'een oneindige ruimte van schoonheid en waarheid' en 'een keten van ervaring die doorwrocht is door reflectie'. Kom daar maar eens op! Maar ik ben in shock na een interview met  de emeritus professor  Hendrik Lenstra. Die zich het liefst 'wiskundige' noemt, wat immers het beste zegt wat hij bezit: de kennis van wat wis is. Kennelijk voelt Michael Schaap ook aan dat hij een spannend gebied betreedt...

Terwijl ik in die plaatselijke super bijklets met een vriend, probeert achter mij iemand zijn aandacht te trekken. De vriend wordt in redelijk Engels aangesproken door een bescheiden, zwarte man. Of hij misschien kan helpen met het vinden van het juiste scheerschuim. Ah, de echte mannendingen! Ik laat ze even. De mooie, zwarte meneer legt uit wat hij zoekt. Maar dat klinkt een beetje vreemd, dus de vriend vraagt door. "I put it on my face and just wash it off with water. No razers. Evething gone." Pardon? Geen scheermesjes. Elektrisch dus. Nee, het is echt een soort crème. Gewoon opsmeren, afspoelen en weg. Uit Nigeria, maar de voorraad is bijna op. De vriend wijst lachend naar z'n korte kroeshaartjes. Bovenop ook? Alles weg? "Yes, everything, just water and gone." Ik zie een verbaasde 20-jaar-scheermes-en-tondeuse-gedoe-voor-niks blik in de ogen van de vriend ontstaan. Nou, dat kennen we in Nederland niet hoor, zeg ik licht ontmoedigend. Maar we wijzen h...

Maandagmiddag. Op de automatische piloot een paar alledaagse boodschapjes halen bij die buurtsuper waar ik bijna blind m'n weg vind. Terwijl ik afreken bij de trouwste kassamedewerker (man, middelbare leeftijd, de rust zelve), loopt een collega langs en vraagt terloops: "Heb jij toevallig een nagelschaartje?" Onder een hoofdschuddend 'nee' werkt hij de lopende band af. Maar bij het uittellen van m'n wisselgeld lijkt hij even afgeleid. En met een frons verbreekt hij, tegen niemand in het bijzonder, de stilte. "Als echte man heb je natúúrlijk geen nagelschaartje bij je." "Nee", lach ik met hem mee, "of je geeft het in ieder geval niet toe met een rij vol klanten voor je neus!" Pas dan ben ook ik wakker en dringt de zotheid van de vraag tot me door.

Love After Love The time will come when, with elation, you will greet yourself arriving at your own door, in your own mirror, and each will smile at the other’s welcome, and say, sit here. Eat. You will love again the stranger who was your self. Give wine. Give bread. Give back your heart to itself, to the stranger who has loved you all your life, whom you ignored for another, who knows you by heart. Take down the love letters from the bookshelf, the photographs, the desperate notes, peel your own image from the mirror. Sit. Feast on your life. Derek Walcott

Vandaag buig ik voor alle virtuele en voelbare verjaardagsknuffels, van de mooie mensen om me heen, die me met zorg uitgezochte kadootjes schonken. Ik buig voor alle kansen en keuzes die voorbij kwamen en soms bleven kleven, waardoor er ineens ruimte is voor een interessante transformatie. Hiephiep hoera voor het Leven.

Ter afsluiting van een feestelijk familieweekend in het sfeervolle Twente nestelen we ons in een eetgelegenheid in het hart van Ootmarsum. Ook zo'n sprookjesdorp. Bij zonnig weer dan... Wachtend op de verse erwtensoep valt ons oog op de gezellige fotomuur. Lekker rommelig, lekker zwartwit, typische oudlandelijke taferelen. Op dat ene moderne stelletje rechts bovenin na dan, dat valt een beetje uit de toon. Oh wacht, ze hangen er twee keer tussen, alleen is die tweede gekanteld, wat suf. Hé verhip, daar hangen ze weer. En daar nog een keer... We tellen uiteindelijk negen fotolijstjes waarvan de verkoopfoto nog vervangen moet worden. Gelukkig waren ze wel zo slim het beschermplastic er eerst af te halen. Dus, heb je nog een leuke Twentse zwartwit foto liggen? Help ze even en mail hem aan info@plaske.nl :-)

Na een lange vergaderdag in Den Haag zoek ik moe maar voldaan m’n plekje in de trein. De stilte-coupé natuurlijk, voor zover andere reizigers dat ook kunnen opbrengen. Van een afstandje zie ik twee mannen zitten, druk gesticulerend. Oké, zo’n reis, denk ik gelijk. Ik zal wel weer moeten ingrijpen. Totdat ik de coupé binnen kom, in een oorverdovende stilte. Ik grinnik als ik zie hoe dat kan. En speel heel even met het idee om als flauwe grap aan de mannen te vragen of ze alsjeblieft iets zachter willen gebarentalen!