Astrids Scribbles

"Taalverarming is een serieus te nemen signaal - jongeren spreken straattaal en in geïnstitutionaliseerde programma's als het Journaal worden steeds minder woorden gebruikt, dat is onderzocht. Alles moet steeds eenvoudiger worden uitgelegd. Dat is gevaarlijk, want als je de woorden niet meer hebt om te discussiëren, blokkeert het gesprek en lonkt het geweld. Daarom zijn theater en literatuur ook zo vreselijk belangrijk." Pierre Bokma @Volkskrant Magazine 24 december 2016 Op een taalrijker Nieuw Jaar!

Als ik naar Amsterdam moet voor een vergadering probeer ik dat meestal te combineren met een teutafspraak met de beste yogini van Amsterdam en m'n  adorable vernederlandst-Amerikaanse vriendin. Deze keer lukt dat opperbest. We hebben een lunchdate in een klein-maar-fijn restaurantje dat ze me altijd al een keer wilde laten zien en we nemen alle tijd om stil te staan bij ieders laatste belevenissen. En natuurlijk bij het heerlijke eten. Op het moment dat we toe zijn aan een blokje om richting m'n vergadering pakt ze haar tas en vraagt: "Mag ik jou dan als blijk van vriendschap trakteren op deze lunch?" "Nee! Waarom?!", flapt m'n Hollandse trots er gelijk uit. Waarna ze met pretoogjes en in haar aanstekelijke Neder-Amerikaans zegt: "Well, omdat sometimes liefde gaat... door de portemonnee." Love you to, sweety.

Deze reis van de Beste Bibliothecaris van Nederland 2016 begon met een telefoontje aan het begin van de zomer. Gevolgd door een interview, waarbij we ontdekten dat er dit jaar drie heel verschillende maar ook heel mooi bij elkaar passende kandidaten waren genomineerd. Na een oktober van enthousiast campagne voeren, volgde een stil november waarin vooral de jury druk aan het stemmentellen en beraadslagen was. Voor ons kwam de feestelijke ontknoping op 30 november in de (nog) Beste Bibliotheek van Nederland; de Chocoladefabriek in Gouda. Een intiem en heerlijk diner, waarbij de (nog) Beste Bibliothecaris Erik Boekesteijn  tussen elke gang met mooie woorden de spanning een beetje opvoerde. Dat Juan Khalaf uiteindelijk werd bekroond tot de nieuwe Beste Bibliothecaris was een ontroerend hoogtepunt van een prachtige reis met elkaar. Hij gaat deze titel zeker eer aan doen. Gefeliciteerd! En ik? Ik ging naar huis met een blij gevoel en vooral heel veel dankbaarheid. In m’n tas z...

De meneer die namens het NIPO langskomt voor een Europese enquête over de EU komt voorzichtig m'n huis binnen. Hij stelt zich voor als 'naamgenoot' Hans van Dam, waar hij eerder aan de telefoon ook al grapjes over had gemaakt. Het lot selecteerde mij voor zijn lijst van 'te bevragen Europeanen'. Zo'n toeval is wel een grapje waard. "Sterker nog", zeg ik, "mijn oom heet ook Hans van Dam." "Oh..." en hij denkt even na. "Is die toevallig getrouwd met mevrouw Balk?" "Eh... nee, dat is Ruud van Dam en dat is m'n vader." Nou moe.

Tijdens de Week van de Mediawijsheid - met als thema Feit, fake of filter? - schrijft Rob Wijnberg een column op de Correspondent over de nepnieuws-discussie. Dat zou er immers toe hebben geleid dat een verkeerd geïnformeerd electoraat op Donald Trump heeft gestemd. Waarop hij stelt dat 'echt nieuws' minstens zo misleidend is en dat nieuws zelfs de meest ongezonde, ziekmakende en verslavende drug van de moderne tijd is. Hij doet ook een mooie suggestie: Stel je eens voor: vanaf 1 januari 2017 tot aan de verkiezingen doen we onze tv uit, onze radio op zacht, de krant in de kattenbak en nu.nl op mute. Drie maanden lang volgt heel Nederland geen nieuws: laten we het een detox noemen. Geen non-debatten over non-issues, geen non-beloftes over non-breekpunten, geen non-verschillen in non-peilingen. Niks. In het volle uur per dag dat we daarmee besparen, acht volle werkdagen in drie maanden, lezen we vijf goede boeken, bladeren we de verschillende partijprogramma’s door en...

Vannacht droomde ik dat ik wakker schrok uit een droom waarin Trump de Amerikaanse presidentsverkiezing won. Vol ongeloof vertelde ik het aan mensen om me heen. Het zou toch niet waar zijn? Eenmaal echt wakker werd uit deze dromendroom blijf ik lang liggen. Met een onwerkelijk en unheimisch gevoel komen de beelden van z'n overwinningsverschijning weer voorbij. Ik voel een grote weerstand om de wereld en het nieuws in te stappen. Het zou toch niet waar zijn? Op dit moment staat de rode thermometer bijna op de benodigde 270 kiesmannen en krijgen we tot in den treure uitleg over het kiesstelsel, de vele buitenlandse stemmen die nog verwerkt moeten worden en dat it's not over till it's over. Ik weet niet hoor, maar bij mij is het altijd hommeles als m'n dromen uitkomen.

 Je weet het: via apps en internet deel je persoonlijke informatie met bedrijven die je niet kent en waarvan je niet weet wat ze ermee doen. Je weet ook dat je meestal te snel (en ongelezen) de algemene voorwaarden accepteert van zulke apps, waarschijnlijk omdat je ze zonder die acceptatie niet eens kunt gebruiken. De pijnlijke waarheid van deze tijd, maar ach, je hebt toch niks te verbergen. Wat ik nog niet wist: elke app die ik met mijn akkoord toegang geef tot de microfoon en camera van m'n smartphone, die heeft dus ook letterlijk toegang tot mijn microfoon en camera. Dus als ik over straat loop en Facebook gebruik, dan kunnen 'zij' meeluisteren via de microfoon en meekijken via de camera. En dat wordt allemaal opgeslagen, bewaard en vaak verkocht aan andere bedrijven. Gewoon legaal. Data zijn de nieuwe olie. Meer weten? Kijk dan eerst eens naar onderstaande documentaire . En daarna raad ik u aan die smartphone eens te pakken voor en kleine tes...

Overstappen op station Amersfoort in de ochtendspits is altijd een spannend avontuur. Ga ik het halen? En zo ja, heb ik daarna nog een stoel? Maar kennelijk is dit soort reisstress gebonden aan een bepaalde leeftijd, leefstijl of arbeidsmarkt. Deze ochtend komen als eerste een paar jongeren uit de trein. Sigaret op de lip, aansteker in de hand, geen jas of bagage. Terwijl de geroutineerde forens zich naar binnen wurmt, denk ik: die gaan toch niet werkelijk in deze halve minuut een sigaretje staan roken? Maar ja, dat doen ze dus wel. Gevalletje van hoge nood. Of hoogmoed. En dan is daar het fluitsignaal. Joelend trekt de groep een sprintje. Voor de laatste blijkt het te laat. Dicht is dicht. Z'n vrienden gieren het uit. Hij schut nog wat met z'n hoofd en gebaart het één of ander. Ik geloof dat hij denkt dat ze wel even de conducteur kunnen bellen om dit geintje ongedaan te maken. Maar de NS is meedogenloos. Het laatste wat ik zie is een beteuterde jongen op het perron. ...

En dan ben je ineens halverwege je verkiezingsmaand. Die verkiezing voor Beste Bibliothecaris van Nederland. Waar u nog tot 30 oktober op mij kunt stemmen ! Of u kiest voor één van die andere bibliotheekkanjers, Juan en Leo . Want laten we wel wezen, we hebben die prijs gewoon alle drie verdiend. Ik weet niet hoe het hun verging, maar bij mij heeft het heel wat mensen in beweging gezet. De regionale krant stond gelijk aan m'n bureau, de regionale radio vroeg me voor een gezellig lunchprogramma en zelfs de NPO werd nieuwsgierig. Hengelo bleek de 'stad van de week' bij Thuis op 5 en al googelend naar nieuws uit de stad vonden ze mij. Je maakt wat mee. De meest gehoorde vragen: Weet je al iets? Wanneer dan? Waarom ben je genomineerd? Wat kun je winnen? Wat doet een bibliothecaris eigenlijk? Moet je zelf je eigen campagne voeren? En de leukste: oh ja, u bent die medewerker van de maand! Ook goed. En het klopt eigenlijk wel. Deze maand draait het even om mij, om ons. En dat...

De meneer loopt al een tijd met de wens om een veiling mee te maken. Lekker snuffelen tussen oude spullen, je zinnen zetten op iets ludieks, bij de man met de hamer wachten op het voorwerp en dan een bod doen. Kwajongensromantiek. Dat er dit weekend een veiling was, stond dus al een tijd in z'n agenda. En de voorbereiding werd ook ingepland. Snuffelen door de online catalogus  en even op-en-neer tijdens de zichtdagen. Is dat nog wat met die camera's? Passen de hoeden? Hoeveel zakhorloges zitten er precies in die kist? Zo komen we zaterdagochtend mét biednummer mooi op tijd voor z'n eerste bod de enorme hal in. De mevrouw ziet in één oogopslag haar vermoedens bevestigd: allemaal ouwe pruttel. Ik heb niks met antiek of verzamelen. Waar een ander hartkloppingen krijgt bij een setje oude brilletjes, denk ik 'wat moet je ermee en wie stoft het af!' Zo'n verzilverde Bijbel vind ik nog wel bijzonder, maar pistolen uit de 16e eeuw? Nee, de mevrouw pakt dat heel a...

Dit weekend viert een oom z'n verjaardag. Ik zoek een passend cadeau. Een verlanglijst is er niet, maar m'n nichtje vertelt dat hij binnenkort naar Zuid-Afrika reist. Misschien is er wel een boek over dat land? Oké, een boek, daar kan ik wel wat mee. In de net verbouwde lokale boekhandel loop ik maar gelijk op de verkoper af, die flink staat te zwoegen voor de kasten. Of hij weet waar de reisverhalen of geschiedenisboeken over Zuid-Afrika staan, vraag ik. "Nou dat komt goed uit", zegt hij, terwijl hij een set boeken van de ene naar de andere plank verplaatst en me het tussenschotje met Afrika erop aanwijst, "ik ben net de wereld aan het opschuiven."

En daar gaan we dan. De stembus is open ! Drie bibliotheekkanjers, met elk hun unieke talenten, verdiensten en verhalen. In de race voor de Persoonlijkheidsprijs in bibliotheekland. Dit feest begon voor mij met dat eerste telefoontje. Gevolgd door alle leuke reacties bij het openbaar maken van de genomineerden. Er kwam een gezellige kennismaking  met m'n 'conculega's'. En toen begon de reis van het bedenken, maken en wachten op m'n eigen nominatiefilmpje. Eerlijk is eerlijk, ik ben er trots op. Maar het echte feest begint vandaag en duurt een hele maand. We pronken met een artikel in Bibliotheekblad. Onze persoonlijke filmpjes en een stoer profiel staan online . Bibliotheek Hengelo steunt me met een Astridpagina en een leuke flyer. En... er kan gestemd worden. Dus ik denk: 'Mijn werk zit er even op. U bent aan zet!' Bekijk die drie kanjers, maak een overwogen keuze en Stem Op Astrid    :-) Op 30 november (ja, dan pas) horen we wie zich de Best...