Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...
Ha!
BeantwoordenVerwijderenOp de fiets naar Amsterdam? Dat wordt mijn dood :-)
Maar er worden wel shirts gemaakt geloof ik. Staat wel weer los van die kekke die ik nog steeds moet bestellen (ik heb het ook aan iemand anders beloofd)
Opeens vraag ik me bij dat 'hoe snel' als titel af of je geen weddenschapje hebt lopen hoe snel ik zou reageren.
BeantwoordenVerwijderenVoel me opeens wat voorspelbaar hier aan de balie ^^
Geen slecht plan, dat van die weddenschap, maar dat was niet de gedachte. Toch heb je gewonnen, je was snel!
BeantwoordenVerwijderen