Doorgaan naar hoofdcontent

Virtueel leven als in een droom

Dit weekend keek ik naar de uitzending van Boeken van 8 maart jl., waarin een fascinerend gesprek met Hugo Brandt Corstius over zijn nieuwste boek Mensenarm Dierenrijk. Ik moet schandelijk bekennen dat ik hem alleen van naam ken, maar daar gaat verandering in komen.

Ik zat al gelijk op het puntje van m'n stoel, omdat hij refereert aan een lezing die hij hield bij een concert waar muziek werd gespeeld van Nancarrow. Een man die o.a. bekend stond om zijn composities voor pianola. Machinemuziek, bedoeld om onspeelbaar te zijn. Dat moet een concert van mijn vrienden van Calefax zijn geweest, want die hebben pas een briljante cd opgenomen met bewerkingen van Nancarrow!

Maar goed, daarna vliegt het gesprek gezellig alle kanten op: van de perfect georganiseerde samenleving van de mieren, via de waarheid, godsdienst en die bizarre 10 voor een biologie-examen, naar zijn filosofie over de toekomst van de mensheid. Daar waar het boekje uiteindelijk mee eindigt. Want volgens Brandt Corstius bestaat de mensheid over miljoenen jaren niet meer, in ieder geval niet fysiek. Omdat we gewoon te groot, dik en zwaar zijn. Eigen schuld. We zullen alleen nog virtueel voortleven, vergelijkbaar met onze droomwereld.

Eigenlijk heb ik er niks van gesnapt, maar ik kreeg wel een soort web 13.0 gevoel. En omdat hij zo aanstekelijk praat en filosofeert, ben ik bereid er helemaal in mee te gaan. Als ik dan ook nog eens zie wat er met de Sixth Sense Technology bereikt wordt, denk ik niet eens dat dat nog miljoenen jaren gaat duren. Ik hoop alleen dat ze niet voor mijn droomwereld kiezen, die wil ik de mensheid graag besparen.

Reacties

  1. HBC had jarenlang een column op de voorpagina v.d Volkskrant onder naam Stoker; maar hij heeft talloze pseudoniemen waaronder Piet Grijs en Battus.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hij had ook vele jaren diverse columns in de NRC! En is de vader van columniste Aaf BC (o.a. nrc.next).

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En de vader van Jelle en de uitvinder van het Opperlands. Je kunt nog voort als je meer van hem wilt lezen. Het is iemand die je steeds weet te verwarren, vaak weet te ergeren. Daarnaast is (of wellicht was) z'n stem een waar genoegen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @allen: Veel dank voor deze snelle bijles in HBC! Z'n columns kwamen inderdaad ter sprake, maar ja, die heb ik natuurlijk nog nooit gelezen. Ben ook nog zo jong ;-) Ik ga de schade inhalen.

    Z'n stem is nog steeds een genoegen, maar luister zelf maar. Uitzendinggemist zit onder de eerste link!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hij is ook nog een bekend stotteraar.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ha, ja dat was me opgevallen, maar wel heel aandoenlijk. Je kunt horen hoe hij heeft geleerd het stotteren te verminderen of op te vangen, en dat heeft wel een heel mooi effect.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hij schreef ook onder het pseudoniem 'Mevrouw van Buuren' als de koningin (Juliana misschien nog wel...) in de NRC.
    Is de broer van Liesbeth BC van het Arnhems Museum.
    Ongetwijfeld: enz. enz.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hij is geen vriend van voormalig minister Brinkman (ook niet van mevr Brinkman: Janneke).

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Huh? Hier begin je me te verliezen Eazy. Maar wel hele leuke aanvulling allemaal van mijn trouwe lezers!

    Ik zit constant met zo'n onbehagelijk gevoel dat er toch ook een politicus was/is die Brandt Corstius heet? Iemand daar nog een antwoord op?

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Hem werd door Brinkman de PC Hooftprijs onthouden wegens schoffering van mede-kabinetslid Ruding. Hij vergeleek hem met Eichmann. In 1984 was het ook crisis en Ruding wilde Bijstandsgerechtigden op water en brood zetten.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ach zo, dat is weer eens wat anders dan een schrijver die z'n prijs weigert te ontvangen. Maar hij is inderdaad niet op z'n mondje gevallen. Jammer voor Ruding.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Een licht hart

Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...