Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...
Leuk woordgrapje!
BeantwoordenVerwijderenIk zag hem eigenlijk als een dikke Berlijnse duif aan zoals hij daar ligt. Die staan niet voor geluk maar voor vreetzucht en vies-makerij =)
Moest wel even wikipedia-en wat een Bluebird dan weer in het Nederlands is ... wist ook niet dat ze het symbool voor happiness waren ... nou ja mijn katten wisten het wel denk ik :P
Weer wat geleerd.
Die dikke Berlijnse duiven... Ja, die mis ik ook wel!
BeantwoordenVerwijderenIk heb de woordgrap ook pas geleerd in m'n zoektoch naar passende happiness-cartoon. Dus eigenlijk moet ik nog de tag 'leermoment' toevoegen ;-)
Google maar eens op bluebird. Deze is ook lachen.