Ik ben nu zo'n drie maanden werkzaam in opdracht van Willem. Hart voor levensvragen en heb al met vele zorgvragers kennis mogen maken. De variëteit aan ontmoetingen is groot. Met leeftijden tussen de 50 en 90 jaar. Sommigen te jong voor hun laatste levensfase of zelfs inmiddels al overleden, anderen oud en juist levensmoe. De één vindt mij een door een wonder gezonden engel, omdat ik zo goed kan luisteren en echt lijk te begrijpen. De ander laat na één gesprek weten dat dit niks voor haar is. Maar de overeenkomst tussen alle gevallen is een grote waarom -vraag die tussen ons in hangt. Waarom ik, waarom nu, waarom zo, waarom niet... Wat ik bijzonder vind, is de ontdekking dat ik in gesprekken vaak kan terugvallen op mijn eigen bronnen van inspiratie en verdieping: muziek en boeken. In de eerste woonkamer waar ik binnenstapte liep ik bijna een cello omver. Mevrouw speelde al haar hele leven, ondanks dat ze nu in een rolstoel zit. Ik kon haar zelfs aan een nieuwe lessenaar helpen, zo...
Leuk woordgrapje!
BeantwoordenVerwijderenIk zag hem eigenlijk als een dikke Berlijnse duif aan zoals hij daar ligt. Die staan niet voor geluk maar voor vreetzucht en vies-makerij =)
Moest wel even wikipedia-en wat een Bluebird dan weer in het Nederlands is ... wist ook niet dat ze het symbool voor happiness waren ... nou ja mijn katten wisten het wel denk ik :P
Weer wat geleerd.
Die dikke Berlijnse duiven... Ja, die mis ik ook wel!
BeantwoordenVerwijderenIk heb de woordgrap ook pas geleerd in m'n zoektoch naar passende happiness-cartoon. Dus eigenlijk moet ik nog de tag 'leermoment' toevoegen ;-)
Google maar eens op bluebird. Deze is ook lachen.