Doorgaan naar hoofdcontent

Wijsheid komt met de stilte


Nu het met die ouderdom wel goed zit, wordt het tijd de wijsheid een handje te helpen. Even een moment van stilstaan bij wie-wat-waar je bent en graag zou willen zijn. Door inspanning, ontspanning, stilte en het mooie Twentse landschap.

Scribbles trakteert zichzelf op een lang weekend yoga en reflectie. Als u me zoekt... ik zit afgesloten van de buitenwereld in Gastenboerderij Dubbelinks Havezathe, bij Ambt Delden, op een veilige steenworp afstand. Kleinkunstenares en yogadocente Léah Kline dompelt ons onder in de wereld van de Vinyasa-flow yoga: een dynamische yogavorm afgeleid van Ashtanga Yoga en gericht op kracht, ademhaling, bewustzijn en souplesse. Ik heb me laten vertellen dat dit net zo heftig is als dat het klinkt! Aangevuld met meditaties, een ayuverdische massage en misschien nog wat wichelroedelopen door de besneeuwde natuur. Als ik zondag niet helemaal ZEN thuiskom, dan weet ik het ook niet meer.

Om daarna gelijk aan de slag te gaan met alle weerstanden die tijdens deze ontdekkingsreis naar boven zullen komen. Tja, een beetje wijsheid krijg je niet kado. Maar de onderliggende boodschap moge duidelijk zijn: Scribbles is even helemaal offline. Namasté.

Foto

Reacties

  1. Ik sta perplex. Ga je echt zulke ingewikkelde oefeningen doen. Vind ik heel erg knap hoor.
    Geniet ze!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dag Sofie, ja eerlijk is eerlijk, bijna al de ingewikkelde oefeningen zijn me gelukt. Plus ook heel veel mooie verstilde momenten met mezelf en met een kleine groep mooie mensen. Het was bijzonder.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...