Doorgaan naar hoofdcontent

Tweeduizendtwaalf

Het jaar zit er bijna op. Er wordt weer flink teruggeblikt om me heen. Jaaroverzichten op blogs, jaaroverzichten in het nieuws. We hebben weer heel wat meegemaakt met elkaar.

Vorig jaar waagde ik me ook nog aan zo'n terugblik. Het jaar daarvoor nog mét een paar kleine statistieken. En eind 2009 nam ik zelfs elke maand even onder de loep. Maar nee, die moed breng ik nu niet meer op.

Dit jaar wilde ik maar eens afsluiten zoals het jaar voor mij is geweest: anders dan anders, kort maar krachtig.

Het was een jaar waarin ik voor het eerst echt even geen woorden had en een blogpauze hield. Een jaar waarin m'n scribbles vervolgens een andere toon en vorm kregen. Een jaar waarin ik de stilte opzocht, om weer muziek te kunnen laten klinken. Een jaar met de meeste kilometers voor m'n werk en de minste uren tussen m'n Hengelose collega's. Een jaar dat in vele tinten grijs begon, maar best heel kleurig eindigt.

Een jaar, kortom, dat me veel heeft gekost, maar uiteindelijk heel veel heeft gegeven. En wat mij betreft zet ik die lijn in het nieuwe jaar lekker door. Gewoon, omdat het me wel bevalt, en omdat je er veel minder voor hoef te 'doen' dan ik altijd dacht. Waarvoor dank, lief leven!

Reacties

  1. Voor jou: een eigenzinnig 2013 met puntmutsjes op jouw i gewenst

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Om jouw tekst totaal te negeren: ik wil ook zo'n trap! Kei fleurig! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat kan! Zorg dat je in een huis woont, ga naar de gamma, kies je kleuren en huppekee, aan de kwast! Succes ;)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...