Doorgaan naar hoofdcontent

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet...

Het loopt alweer tegen 4-5 mei aan. Een mooie tijd om even stil te staan bij die oorlog: de ellende van toen, de bevrijding, maar zeker ook de periode van wederopbouw daarna. Er zijn zelfs stichtingen die juist dat wederopbouwerfgoed in ere willen houden. Stichtingen als Het Oversticht bijvoorbeeld. En daarvoor ontwikkelen ze programma's en projecten, voor jong en oud.

Donderdag zijn we met de Hengelose basisscholen gestart met één van die projecten: Wandel je Wijs. Speciaal uitgezet voor deze stad, in samenwerking met de gemeente en de bibliotheek. Met als doel kinderen spelenderwijs wederopbouwarchitectuur en -kunst te leren zien, herkennen en waarderen. Niet via een 'saaie' les, maar door te doen: lopen, ontdekken, fotograferen en exposeren.

Er zijn twee routes uitgezet in Hengelo: door de typische wederopbouwwijk Klein Driene en door het gebombardeerde Centrum. De route wordt gelopen via een GPS en op een aantal punten verschijnt een opdracht in beeld. Dan begint het speuren: een gebouw, een kunstwerk, een balkon, een ornament, wijkstempels, straatnamen... Sommige kunst is zelfs bewust verborgen, helaas. 

Tijdens het lopen maken de kinderen foto's, van bijzondere architectuur of kunst die wij over het hoofd hebben gezien. Na afloop zetten ze in de bibliotheek hun mooiste foto's op een door ons gemaakte website: het digitale wederopbouwmuseum. Als over twee maanden alle groepen zijn geweest, hebben we daar een mooie verzameling Hengeloos erfgoed. Van de leerlingen!

Het was een spannende dag. Voor deze eerste groep hadden we, samen met de St. Plechelmusschool, wat extra's geregeld: een officiële opening, de pers, een schilderopdracht tijdens het wachten op elkaar, een verteller die de kinderen mee terug nam naar het bombardement van 1944, een lunch, stralend weer en natuurlijk De Petjes. Hun eigen deel van de website wordt nog afgewerkt, maar het eerste resultaat ziet er al veelbelovend uit. Complimenten aan m'n collega's voor de goed uitgevoering, maar ook complimenten aan de klas en de begeleiding, voor hun geweldige medewerking. 

Mijn taak zit er op, behalve dat ik nog even zorg voor een kleine foto-impressie en een artikel in Mediacoach. Dat hebben we wel verdiend. Bedankt!

Reacties

  1. Hoe ging die tekst ook al weer? Je werkt bij een ambitieuze bibliotheek en je hebt die cursus gevolgd? Alweer een product voor een doelgroep.....
    In één maand een digitale dag, 23onderwijsdingen de lucht in helpen, website passend onderwijs de lucht en een GPS-tocht. Heb ik nog iets gemist? Chapeau.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eh... oh ja, ik zit in de Alles-is-liefde crew ;-)

    En ik mag volgende week naar Ugame-Ulearn in Delft!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Een licht hart

Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...