Kijk, ik kan natuurlijk beginnen over alle toetsen die deze kleine vingertjes net niet helemaal goed weten te raken. Maar dat zou kinnesinne zijn. Dankzij facebook en andere 2.0 dingetjes kan iedereen zich nu verwonderen over dit kleine talent. En het mooie is, de wereld zit er vol mee, met dit soort aaibare wondertjes. Dus laten we er vooral nog even van genieten. Voor je het weet worden ze groot, gaan ze echt studeren en nadenken over het wat en hoe van hun kunnen enzo. Ik zeg: niet doen, blijf lekker onbevangen.
Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...
Reacties
Een reactie posten