Doorgaan naar hoofdcontent

Vredesvuur


Het was weer Culturele Zondag in Enschede. De hele middag doorlopend grote en kleine optredens verspreid over grote en kleine podia in de binnenstad. Gezellig. En genoeg variaties op het thema In Vuur en Vlam. Ook daarin zette iedereen z'n beste beentje voor.

Natuurlijk konden we met onze Wereldvredesvlam Twente niet ontbreken. Een kraampje met kaarsen, informatie en een gezellige babbel, aangevoerd door de stoere Elna. Die zelfs met een dienblad kaarsen rondjes liep langs alle terrassen en zo meer verkocht dan voorzichtige ik achter m'n veilige tafeltje. Met dank aan kroegbaas Laurens, die zorgde voor de innerlijke warme mens.

Maar het was leuk, totdat de regen zich ermee ging bemoeien. Niet eventjes, gewoon continu. Het buitenleven droop langzaam weg, stilstaan bij twee gezellige dames was ineens ook niet meer zo aantrekkelijk. En daar doe je niks aan. Het goede nieuws: doneren voor vredesbrandstof kan nog steeds en gewoon vanuit je luie stoel.

Wat het afsluiten van deze dag wel extra knus maakt. Thuis, kachel hoog, oven aan, kaarsjes brandend, wijntje ontkurkt, alles lekker warm in vuur en vlam. Niks mis mee!


Foto: Enschedeaanzee.nl


Reacties

Populaire scribble

Waar verhalen verweven

Ik ben nu zo'n drie maanden werkzaam in opdracht van Willem. Hart voor levensvragen en heb al met vele zorgvragers kennis mogen maken. De variëteit aan ontmoetingen is groot. Met leeftijden tussen de 50 en 90 jaar. Sommigen te jong voor hun laatste levensfase of zelfs inmiddels al overleden, anderen oud en juist levensmoe. De één vindt mij een door een wonder gezonden engel, omdat ik zo goed kan luisteren en echt lijk te begrijpen. De ander laat na één gesprek weten dat dit niks voor haar is. Maar de overeenkomst tussen alle gevallen is een grote waarom -vraag die tussen ons in hangt. Waarom ik, waarom nu, waarom zo, waarom niet... Wat ik bijzonder vind, is de ontdekking dat ik in gesprekken vaak kan terugvallen op mijn eigen bronnen van inspiratie en verdieping: muziek en boeken. In de eerste woonkamer waar ik binnenstapte liep ik bijna een cello omver. Mevrouw speelde al haar hele leven, ondanks dat ze nu in een rolstoel zit. Ik kon haar zelfs aan een nieuwe lessenaar helpen, zo...