Volgens mij ben ik best een spiritueel mens, maar die spiritualiteit laat zich niet echt vangen in een Boek, een Kerk of een Religie. Simpelweg omdat ik er niet mee ben opgegroeid. Dan moeten er andere wegen je pad kruisen om die deuren te openen. Zo had ik ooit een vriendje uit een 'Christelijk nest'. Uit nieuwsgierigheid ben ik eens begonnen in de Bijbel, hoofdstuk 1. Dat was niet echt de weg om vriendschap te sluiten met God, zo leerde ik al snel. Later heb ik als muzikant in vele kerken gespeeld, ook tijdens de nachtmissen met Kerstmis. Maar dan was ik in de eerste plaats aan het werk, wat weinig ruimte bood voor het openen van een lijntje naar boven. Dat ik mijn spirituele lijntje op een ander vlak heb ontwikkeld heeft ook te maken met het feit dat ik altijd iets benauwends voel als het om het leven volgens 'Gods woord' gaat. Alles lijkt daarin zo duidelijk Goed of Fout, terwijl er tegelijkertijd wordt gestrooid met ontelbare interpretaties. En dat is voor...
Ik wil ook zo'n kind!
BeantwoordenVerwijderenMaar deze heb ik van jou...
BeantwoordenVerwijderenNou ja, virtueel dan, natuurlijk ;-)
Ik ben virtueel papa!
BeantwoordenVerwijderenEn zo valt het best mee, toch?!
BeantwoordenVerwijderenWat een heerlijk kind en wat spreekt ze goed Frans :-)
BeantwoordenVerwijderen"Amelie" vandaag geleend. Ben heel benieuwd.
@sofie: De echte Amélie is wel een beetje anders hoor, maar spreekt net zo goed Frans en geeft je soms hetzelfde aaibare gevoel. Fijne filmavond!
BeantwoordenVerwijderen