"Weet je wat een oloide is?", vraagt m'n CERN-maatje in de pauze. Een wat? Nee dus. "Mooi!", zegt ze. En ze schuift me een klein doosje toe. Kadootje, als dank voor alles. Er valt een wonderlijk en zacht houten figuur in m'n hand. Ik moet aan een driedimensionale lemniscaat denken. Het voelt bijzonder, ligt lekker tussen palm en vingers en het maakt me gelijk stil. Wat is dit? "Een oloide", legt ze uit. "Dit staat symbool voor de verbinding tussen aarde en heelal. Door de vorm en de tuimelende omwenteling wordt onze eigen verbinding met de elementen aarde, water, vuur, lucht en ether aangeraakt en versterkt. En de vorm maakt de inwendige lemniscaat in je energetische lichaam wakker. Het helpt ook bij mediteren of in slaap komen." Serieus? Zoveel schoonheid in een stukje hout! Ze leert me dat Rudolf Steiner rond 1920 een oproep deed om de relatie tussen de 5 platonische vormen (de driedimensionale vormen die bestaan uit regelmatige veelhoe...
Ik wil ook zo'n kind!
BeantwoordenVerwijderenMaar deze heb ik van jou...
BeantwoordenVerwijderenNou ja, virtueel dan, natuurlijk ;-)
Ik ben virtueel papa!
BeantwoordenVerwijderenEn zo valt het best mee, toch?!
BeantwoordenVerwijderenWat een heerlijk kind en wat spreekt ze goed Frans :-)
BeantwoordenVerwijderen"Amelie" vandaag geleend. Ben heel benieuwd.
@sofie: De echte Amélie is wel een beetje anders hoor, maar spreekt net zo goed Frans en geeft je soms hetzelfde aaibare gevoel. Fijne filmavond!
BeantwoordenVerwijderen