Doorgaan naar hoofdcontent

Ik wil wel stilzitten...

...maar m'n benen kriebelen zo. Een citaat van een jongetje dat zijn ADHD uitlegt. Ik moet daar vandaag ineens aan denken, want ik heb een soortgelijk gevoel. Ik wil wel bloggen, maar m'n lichaam is zo leeg.

Griep. Dat is lang geleden zeg. Ik was alweer vergeten hoe een beetje koorts je helemaal uitschakelt. Zere huid, dikke tong en keel en bij elke stap voelt het alsof iemand een klap op m'n kop geeft. Bah. En ik nog leuk denken dat ik al die vrije tijd mooi kan besteden aan bloggen en lezen enzo. Dacht het niet. Na elke actie is het weer enkele reis bank. Dat strijkgoed lacht me al twee dagen smalend toe. Straks.

Al m'n blogenergie is vandaag naar ons Bieblog gegaan. Dus voor nu moet u het even doen met een inspirerend filmje. Iets wat ik straks ook gewoon weer ga doen hoor, trapdansen! En er zit een leuk gedachte-experiment in. Hoe passen we The Fun Theory toe op lezen?



Met dank aan Eazy weer.

Reacties

  1. Wat leuk!
    Op die manier red ik vast wel de vijf trappen op mijn werk in het ziekenhuis. Maar of de patienten daar van opknappen ...? Het is wel een beetje gekmakende muziek.
    Ik heb op het ogenblik niet veel te doen dus ga ik eens nadenken over jouw vraag.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @Sofie: Misschien knappen de patiënten er juist wel van op, toch? Ben benieuwd naar je antwoord.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beterschap! Hoop dat je snel weer beter bent.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Strijkgoed? Da's van voor de oorlog toch?

    Als je dan toch ziek bent moet je dat soort dingen maar lekker uit je hoofd zetten ook.

    Bijkomen en op een laag pitje bloggen is mooi zat :-)

    Beterschap nogmaals!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mijn strijkgoed lacht soms maanden. (Maar vooroorlogs vind ik strijken niet.)
    Bij griep moet je veel drinken, veel slapen en af en toe wat in een jeugdboek lezen. Verder niks.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @Hetty: Dank, ik kruip weer omhoog.
    @Edwin en Schrijver: Als ik m'n strijkgoed maanden laat liggen, heb ik al gauw niks meer om aan te trekken ;-) En er zit op dit moment zoveel smurrie in m'n hoofd, dat gedachten aan strijkgoed of andere zorgen er gewoon niet meer bij in passen! Komt dat even goed uit.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Waar verhalen verweven

Ik ben nu zo'n drie maanden werkzaam in opdracht van Willem. Hart voor levensvragen en heb al met vele zorgvragers kennis mogen maken. De variëteit aan ontmoetingen is groot. Met leeftijden tussen de 50 en 90 jaar. Sommigen te jong voor hun laatste levensfase of zelfs inmiddels al overleden, anderen oud en juist levensmoe. De één vindt mij een door een wonder gezonden engel, omdat ik zo goed kan luisteren en echt lijk te begrijpen. De ander laat na één gesprek weten dat dit niks voor haar is. Maar de overeenkomst tussen alle gevallen is een grote waarom -vraag die tussen ons in hangt. Waarom ik, waarom nu, waarom zo, waarom niet... Wat ik bijzonder vind, is de ontdekking dat ik in gesprekken vaak kan terugvallen op mijn eigen bronnen van inspiratie en verdieping: muziek en boeken. In de eerste woonkamer waar ik binnenstapte liep ik bijna een cello omver. Mevrouw speelde al haar hele leven, ondanks dat ze nu in een rolstoel zit. Ik kon haar zelfs aan een nieuwe lessenaar helpen, zo...