Doorgaan naar hoofdcontent

Ik wil wel stilzitten...

...maar m'n benen kriebelen zo. Een citaat van een jongetje dat zijn ADHD uitlegt. Ik moet daar vandaag ineens aan denken, want ik heb een soortgelijk gevoel. Ik wil wel bloggen, maar m'n lichaam is zo leeg.

Griep. Dat is lang geleden zeg. Ik was alweer vergeten hoe een beetje koorts je helemaal uitschakelt. Zere huid, dikke tong en keel en bij elke stap voelt het alsof iemand een klap op m'n kop geeft. Bah. En ik nog leuk denken dat ik al die vrije tijd mooi kan besteden aan bloggen en lezen enzo. Dacht het niet. Na elke actie is het weer enkele reis bank. Dat strijkgoed lacht me al twee dagen smalend toe. Straks.

Al m'n blogenergie is vandaag naar ons Bieblog gegaan. Dus voor nu moet u het even doen met een inspirerend filmje. Iets wat ik straks ook gewoon weer ga doen hoor, trapdansen! En er zit een leuk gedachte-experiment in. Hoe passen we The Fun Theory toe op lezen?



Met dank aan Eazy weer.

Reacties

  1. Wat leuk!
    Op die manier red ik vast wel de vijf trappen op mijn werk in het ziekenhuis. Maar of de patienten daar van opknappen ...? Het is wel een beetje gekmakende muziek.
    Ik heb op het ogenblik niet veel te doen dus ga ik eens nadenken over jouw vraag.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @Sofie: Misschien knappen de patiënten er juist wel van op, toch? Ben benieuwd naar je antwoord.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beterschap! Hoop dat je snel weer beter bent.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Strijkgoed? Da's van voor de oorlog toch?

    Als je dan toch ziek bent moet je dat soort dingen maar lekker uit je hoofd zetten ook.

    Bijkomen en op een laag pitje bloggen is mooi zat :-)

    Beterschap nogmaals!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mijn strijkgoed lacht soms maanden. (Maar vooroorlogs vind ik strijken niet.)
    Bij griep moet je veel drinken, veel slapen en af en toe wat in een jeugdboek lezen. Verder niks.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @Hetty: Dank, ik kruip weer omhoog.
    @Edwin en Schrijver: Als ik m'n strijkgoed maanden laat liggen, heb ik al gauw niks meer om aan te trekken ;-) En er zit op dit moment zoveel smurrie in m'n hoofd, dat gedachten aan strijkgoed of andere zorgen er gewoon niet meer bij in passen! Komt dat even goed uit.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Een licht hart

Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...