Doorgaan naar hoofdcontent

Op de drempel


"En wat is dat?!", roep ik verbaasd uit, als ik bovenaan de trap ben. Ik wijs naar een berg kleren in en voor de deuropening van de badkamer, zo groot alsof er twee vuilniszakken zijn omgekeerd.

"Dat?", zegt m'n vriendin luid en duidelijk, meer tegen het meisje met pretogen in bad dan tegen mij, "oh, dat is wat je krijgt als je tegen je dochter zegt: Ruim Je Kamer Op! Want nu is het úit de kamer. En alles wat in de badkamer ligt, dát ruim mama op."

Opgroeien en opvoeden. Het valt allebei niet mee.


Reacties

Populaire scribble

Een licht hart

Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...