Doorgaan naar hoofdcontent

Berlijn - Mauerweg

Het meest bekende symbool van de Koude Oorlog en misschien ook wel van Berlijn is De Muur. Van 13 augustus 1961 tot 9 november 1989 scheidde deze muur de West-Duitse Französi-scher, Britischer en Amerikanischer Sektoren van de Oost-Duitse Sowjetischer Sektor.

De eerste generatie muur was op veel plekken niet meer dan een paar blokken steen. Familie en vrienden konden nog wat bijpraten en boodschappen uitwisselen. Langzaam werd de muur hoger en dikker, tot hij de vierde generatie muur werd die we kennen uit de geschiedenisboeken.

Geschat wordt dat er zo'n 200 personen zijn omgekomen bij een poging naar het westen te vluchten. En natuurlijk zijn er veel beroemde foto's van al dan niet geslaagde vluchtpogingen. Zoals die van de student Peter Fechter. Hij werd in 1962 neergeschoten en dodelijk gewond aan zijn lot overgelaten. West-Berlijnse politie-agenten konden er niet bij, DDR-grenswachters wilden hem niet helpen. Pas toen hij was doodgebloed, droegen ze hem weg. Een monument wijst de plek aan waar dit gebeurde, zoals er op meer plaatsen slachtoffers van de Muur worden herdacht.

Vandaag de dag is het een bijzondere belevenis om de route van de muur lopend of met de fiets af te leggen. Speciale bordjes leiden je door en om de stad. Maar veel spannender om te volgen is de dubbele rij stenen, die precies aangeeft waar de muur stond.

Het is mooi om te zien hoe die stenen nu dwars door gebouwen, parken en het gewone leven gaan. Op sommige plekken is zelfs de fundering van de muur nog te zien.

Als verdwaalde kunstwerken staan door de hele stad stukken muur opgesteld. Lange smalle betonblokken met die beroemde graffiti. Helaas konden daar toen alleen de West-Berlijners van
'genieten'.

Reacties

Populaire scribble

Donkere dagen

De laatste dagen van het jaar. Die periode waarin ik niet meer weet welke dag het is en iedereen probeer te zien die belangrijk voor me is. En die periode waarin ik - tegen beter weten in - het voorbije jaar een beetje opruim en hoopvolle plannen maak voor het nieuwe. Kortom, ik voel me wat melancholisch. We slaan straks toch maar weer een bladzijde om met elkaar. Op deze koude ochtend heb ik mijn laatste huisbezoek van dit jaar in een verpleeghuis om de hoek. Mevrouw is goed te pas en blij dat ze wat te kletsen heeft. De kerstdagen waren wel stil geweest. Maar gelukkig is er dan altijd de muziek, daar luistert ze graag naar. Ik vraag naar de laatste cd die nog in de speler zit. 'Country', zegt ze, 'want die teksten zijn zo mooi, die gaan zo diep'. Ze vertelt dat ze eigenlijk via haar man de country muziek heeft leren kennen. En dat ze er zo van kan genieten om het aan iemand anders te laten horen. Nou, kom maar door hoor! Zo klinken even later die typische gitaarklanke...