Doorgaan naar hoofdcontent

De Poken is dood, lang leve...

Ik vond ze best grappig hoor. En heb m'n PandaPoken met veel liefde meegesleurd aan m'n sleutelbos. Maar erg veel medepokers ben ik niet tegengekomen. Ondanks dat we echt ons best hebben gedaan met dit beestje de markt te veroveren.

De druppel kwam toen zich een leuke gelegenheid voordeed en Panda ineens geen licht meer gaf. Als ik ergens een hekel aan heb, dan zijn dat apparaten die zelfs batterijen vreten als je ze niet gebruikt. En dan blijk ik diep van binnen ook nog een NinjaPoken te zijn. Sorry jongens, ik doe niet meer mee.

De Poken is dood, lang leve... Twitter!

Reacties

  1. aaah... liep ik dus vóór door achter te lopen..;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb geprobeerd er 1 te bestellen, maar dat wilde maar niet lukken. Gelukkig maar dus!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @eazy: Nou ja, zó verover je de markt natuurlijk nóóit. Slechte zaak van meneer Poken, maar inderdaad, weinig gemist (behalve een pook met Scribbles natuurlijk)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Volgens mij kun je via @jillesdotcom een batterij scoren om de panda te reanimeren mocht je daar nog heil in zien....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @Ayman: Ach, die hebben ze bij de Hema om de hoek ook wel. Maar ik heb dus geen zin om dat elke zoveel te keer te moeten doen, zonder er gebruik van te maken. 't Is goed zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mijn idee! Aart kreeg er eentje bij zijn afstuderen. En toen ik met hem wilde poken.... niente nada...dus die van mij gaat ook van de sleutelbos af. Misschien dat Merijn hem nog wel hebben..
    Fijne vakantie.... maandag ben ik er weer om de boel onder controle te houden ;-)
    Groetn Wies

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ha Wies, veilig terug? Heb je die Poken nou al die kilometers meegesjouwd? Kan me niet voorstellen dat Merijn hier nog iets in ziet...
    Succes weer volgende week, ik heb alles spik en span voor je achtergelaten!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Waar verhalen verweven

Ik ben nu zo'n drie maanden werkzaam in opdracht van Willem. Hart voor levensvragen en heb al met vele zorgvragers kennis mogen maken. De variëteit aan ontmoetingen is groot. Met leeftijden tussen de 50 en 90 jaar. Sommigen te jong voor hun laatste levensfase of zelfs inmiddels al overleden, anderen oud en juist levensmoe. De één vindt mij een door een wonder gezonden engel, omdat ik zo goed kan luisteren en echt lijk te begrijpen. De ander laat na één gesprek weten dat dit niks voor haar is. Maar de overeenkomst tussen alle gevallen is een grote waarom -vraag die tussen ons in hangt. Waarom ik, waarom nu, waarom zo, waarom niet... Wat ik bijzonder vind, is de ontdekking dat ik in gesprekken vaak kan terugvallen op mijn eigen bronnen van inspiratie en verdieping: muziek en boeken. In de eerste woonkamer waar ik binnenstapte liep ik bijna een cello omver. Mevrouw speelde al haar hele leven, ondanks dat ze nu in een rolstoel zit. Ik kon haar zelfs aan een nieuwe lessenaar helpen, zo...