Ik ben nu zo'n drie maanden werkzaam in opdracht van Willem. Hart voor levensvragen en heb al met vele zorgvragers kennis mogen maken. De variëteit aan ontmoetingen is groot. Met leeftijden tussen de 50 en 90 jaar. Sommigen te jong voor hun laatste levensfase of zelfs inmiddels al overleden, anderen oud en juist levensmoe. De één vindt mij een door een wonder gezonden engel, omdat ik zo goed kan luisteren en echt lijk te begrijpen. De ander laat na één gesprek weten dat dit niks voor haar is. Maar de overeenkomst tussen alle gevallen is een grote waarom -vraag die tussen ons in hangt. Waarom ik, waarom nu, waarom zo, waarom niet... Wat ik bijzonder vind, is de ontdekking dat ik in gesprekken vaak kan terugvallen op mijn eigen bronnen van inspiratie en verdieping: muziek en boeken. In de eerste woonkamer waar ik binnenstapte liep ik bijna een cello omver. Mevrouw speelde al haar hele leven, ondanks dat ze nu in een rolstoel zit. Ik kon haar zelfs aan een nieuwe lessenaar helpen, zo...
beschrijf jezelf en herlees een ander
'Zeker zonnig', zei hij geradbraakt en verbrand.
BeantwoordenVerwijderenMooi1!
BeantwoordenVerwijderenKwam er gisteren langs toen ik zus en kids van de trein ging halen. Had het nog niet gezien.
@eazy: verbrand zelfs, da's minder mooi. Volgende keer neem ik een parasolletje voor jullie mee en schuif aan. Beloofd ;-)
BeantwoordenVerwijderen@jouke: werken in de binnenstad en ons strand nog niet gezien? foei! was leuk geweest voor je nichtjes, ook om over te twitteren :-)