Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...
beschrijf jezelf en herlees een ander
'Zeker zonnig', zei hij geradbraakt en verbrand.
BeantwoordenVerwijderenMooi1!
BeantwoordenVerwijderenKwam er gisteren langs toen ik zus en kids van de trein ging halen. Had het nog niet gezien.
@eazy: verbrand zelfs, da's minder mooi. Volgende keer neem ik een parasolletje voor jullie mee en schuif aan. Beloofd ;-)
BeantwoordenVerwijderen@jouke: werken in de binnenstad en ons strand nog niet gezien? foei! was leuk geweest voor je nichtjes, ook om over te twitteren :-)