Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...
beschrijf jezelf en herlees een ander
'Zeker zonnig', zei hij geradbraakt en verbrand.
BeantwoordenVerwijderenMooi1!
BeantwoordenVerwijderenKwam er gisteren langs toen ik zus en kids van de trein ging halen. Had het nog niet gezien.
@eazy: verbrand zelfs, da's minder mooi. Volgende keer neem ik een parasolletje voor jullie mee en schuif aan. Beloofd ;-)
BeantwoordenVerwijderen@jouke: werken in de binnenstad en ons strand nog niet gezien? foei! was leuk geweest voor je nichtjes, ook om over te twitteren :-)