Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...
Ik zeur ook niet.. Tis alleen weer even wennen! ;-)
BeantwoordenVerwijderenHa Eck, ook weer terug? Lekker he!
BeantwoordenVerwijderenop z'n minst verfrissend...
BeantwoordenVerwijderenIk houd wel van het Nederlandse weer, alleen jammer dat de zon zo weinig schijnt ;)
BeantwoordenVerwijderenHeerlijk om ff te lachen
BeantwoordenVerwijderenLeuke afbeelding :-)
Grz Wilma
@Eck: ik vond het anders maar wat benauwd vandaag...
BeantwoordenVerwijderenWas het maar zo lekker aan het regenen! Maar helaas zijn de zomers hier in Nederland toch altijd een beetje vies warm en plakkerig. Doe mij maar weer herfst!
BeantwoordenVerwijderenJa Katrin, ik weet. Jij bent pas echt in je hum als het kwik daalt en de wind toeneemt. Nog even geduld...
BeantwoordenVerwijderenVan meneer Foppe mag het ook snel winter worden.
BeantwoordenVerwijderenHa, je goeie ouwe blogvrind! Hij moest het vandaag met een vroege herfst doen ;-)
BeantwoordenVerwijderen