Doorgaan naar hoofdcontent

Snelle Jellie


In de trein. Achter me babbelen twee half wakkere scholieren. Zij klinkt jong, erg jong. Ze vertelt over het wedstrijdje van laatst, in 'die grote Passat van Jeroen'. Zij binnendoor, die ander over de snelweg. Kijken wie er eerder was. Dat was 'echt niet normaal man'. Jeroen zat haar flink op te jutten: Gas! Gas! Bij '140 waar je 50 mag' vond ze het wel genoeg. Harder ging ze echt niet. Als ze gepakt werd zou ze een dikke bekeuring krijgen. 'Die betaal ik wel' riep Jeroen. Ja, waarschijnlijk had ze haar rijbewijs zelfs moeten inleveren, echt wel. Maar ze won!

Terwijl ik de trein verlaat pochen ze nog wat lacherig over en weer. Ik ben allang blij dat er kennelijk geen doden zijn gevallen en vertrouw erop dat het Leven nog wat fijne leermomenten voor deze stoere dame in petto heeft.

Foto

Reacties

Populaire scribble

Vleugels

Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...