Doorgaan naar hoofdcontent

Oproep aan mijn lezers

Ik weet dat mijn scribbles niet alleen gelezen worden door een aantal trouwe collega's, maar ook door een handvol bezoekers die niks met bibliotheken te maken hebben, maar die wel veel online zijn. Misschien was ik in mijn 2.0-evaluatie een beetje te enthousiast, stond mijn nieuwe blikveld iets te wijd open of was ik gewoon wat bedrijfsblind. Daarom doe ik hierbij een piep-klein marktonderzoekje.

Lieve Lezer, waarmee bewijzen wij als bibliotheek u de grootste dienst? Zit hem dat in online fun of gemak? En hoe dan?

Of denkt u eigenlijk: 'Doe toch niet zo gek, zorg gewoon voor een goede collectie, functionele zoek- en registratieapparatuur, ruime openingstijden, vriendelijk personeel en doe dat wat van een bibliotheek verwacht wordt: uitlenen.'

U zegt het maar. Onze jaarwerkplannen zijn nog niet vastgesteld!

Reacties

  1. Ik kan je helaas niet helpen, Astrid. Ik leen nooit boeken...ik koop ze altijd...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Maar kunnen wij daar iets van leren? Zijn onze boeken te vies? Of is een abonnement te duur? Of ben jij gewoon te hebberig? ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En..én...én (en dus niet of) toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ook voor fun. Goede films.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Het verleden rechtgezet

10.01.2010 VERLEDEN Met mijn uitgever in de bibliotheek van Enschede - hij vroeg, ik antwoordde, er waren naar schatting zestig, zeventig of tachtig mensen. Na afloop een man van mijn leeftijd, hij vertelde dat we zes jaar bij elkaar in de klas hadden gezeten, lagere school, Amsterdam. Ik herkende hem, ik herinnerde me alles wat hij vertelde, de machine liep. Daarna een man en zijn vrouw met wie ik tegelijkertijd op het Spinoza Lyceum had gezeten, ook Amsterdam, hij twee klassen hoger, zij twee klassen lager. Ik had een vage herinnering. Vervolgens twee mannen die zich bekend maakten als oud-leerlingen, middelbare school Hengelo (O). Ik herinnerde me niets, ze moesten het verleden zelf boetseren, ik zag hoe ik ontstond onder hun handen. De jongste vertelde dat ik hem een twee had gegeven voor een boekbespreking. Ik schaamde me, dat had ik nooit mogen doen. A.L. Snijders / AFDH uitgevers Via: Enschedeaanzee Foto: Edstep