Doorgaan naar hoofdcontent

Snelle Jelle

Sinds onze personeelsvereniging bestaat uit alle mannen van het bedrijf, zijn de uitstapjes een beetje veranderd. Laten we zeggen dat het allemaal wat ‘stoerder’ is geworden. Eerst op survival, straks wadlopen en gisteren hebben we onze adrenaline laten stromen op de kartbaan in Oldenzaal.

Bij aankomst was al duidelijk dat zowel de baan als de barbecue alleen bestemd waren voor echte biblofielen. Weten we in ieder geval wat voor vlees we in de kart hebben! De mannelijkste mannen hingen natuurlijk gelijk vol in de bocht. Indrukwekkend. Voor de wat voorzichtiger coureurs was in een rij-instructie voorzien. Dus met het kaartje op het stuur, heb ook ik me aan een paar snorrende rondjes gewaagd. En met een tijd waar ik me niks voor hoef te schamen. Dat krijg je als je graag wilt dat de dingen snel gaan. Zelfs collega’s die dachten via de binnenbocht te kunnen inhalen, werden soepeltjes van de weg getikt. (dit gaat duren BiebBean!)

Zo heeft bijna iedereen z’n angst of bescheidenheid overwonnen en laten zien wat ‘ie in huis had. Toch wel kicken. Mijn eigen Snelle Jelle heeft z’n best gedaan om onze coureur Alidarnic te kloppen, maar tegen zoveel stoerheid ...eh... ervaring heeft niemand een schijn van kans. Geeft niks hoor, ik ben trots. Omdat een foto van z'n snelle meisie er helaas niet in zat, moet ‘ie zelf deze blogpost maar wat kleur geven. Indrukwekkend!

Bedankt voor een leuke avond, mannen. Op naar de wadden.


Reacties

  1. Ja, ja, "Soepeltjes van de weg gedrukt". Langzaam verkeer moet ruimte maken. Zo hoor het! Maar een keer spinnen heeft ook wel wat :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Achterop rijdend verkeer is altijd fout! SpinBean ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Astrid wat heb je er een leuk verslag van gemaakt! Ik ga echt nog een keer ! Groeten van jouw collega van de biblotheek

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Maar dan wel een beetje sneller door die bochten hè!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Een licht hart

Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...